Het dragen van een schooluniform, heel gewoon in Ethiopië

De kinderen hadden glimmende gezichtjes toen ze eindelijk weer naar school mochten. Onze sponsorkinderen kregen allemaal een mooi uniform. Hier in Ethiopië heeft de Ethiopische overheid voor elke grade (een grade is een leerjaar) een eigen kleur uniform bedacht. Ook op de privéscholen worden uniformen gedragen. Het kledingstuk laat zien welke school een kind bezoekt. Tegelijk voorkomt het zichtbare verschillen tussen kinderen. Om naar een Ethiopische overheidsschool te gaan heeft een kind naast een uniform ook allerlei schoolspullen zoals schriften en potloden nodig. Daarbij wordt verwacht dat een kind met goede schoenen, een rugtas en een lunchpakket op school verschijnt. Dit is voor veel ouders zwaar. Ze willen hun kind graag netjes naar school laten gaan, maar aangezien het regelen van een lunch soms al een uitdaging is, hoe krijgen ze dan alle schoolspullen betaald?

Addis Alem biedt deze ouders door middel van het sponsorprogramma een steuntje in de rug. De armste gezinnen ontvangen elke maand een voedselpakket met onder andere bloem, olie en rijst. Daarnaast krijgen de kinderen een uniform, een set schoenen en een schooltas. Zo kunnen de kinderen met stralende gezichten naar school. De mogelijkheid om onderwijs te volgen biedt groei- en ontwikkelmogelijkheid aan elk kind en daarmee hoop voor de toekomst!

Wilt u toekomst bieden aan een kind in Ethiopië? Wij zijn nog hard op zoek naar sponsors! Voor €15,- per maand helpt u één kind naar school. Voor meer informatie neemt u contact op via info@addisalem.nl.

Een geslaagde actie

Na een mooie bolusactie korte tijd geleden, was er nu alweer een actie voor Addis Alem! Deze keer betrof het de verkoop van amandelstollen. Net als de bolussen waren de stollen afkomstig van de Zeeuwse bakker Koppejan.
De actie werd gehouden in Middelburg en Bodegraven. Ook omgeving Krabbendijke sloot nog aan. Tot en met 29 maart was er de mogelijkheid om via de webshop op www.addisalem.nl of telefonisch een bestelling te doen. In de dagen erna werd had gewerkt om alle bestellingen te inventariseren, etiketstickers te printen, bestellingen op te tellen en aantallen door te geven aan de bakker.
Op zaterdagmorgen 3 april stonden de verse stollen al vroeg klaar bij bakker Koppejan. Eenmaal op bestemming staken bestuursleden en andere vrijwilligers de handen uit de mouwen om de bestellingen gereed te leggen. Vervolgens zijn velen blij gemaakt met een heerlijke amandelstol!

De actie is goed verlopen en we zijn erg blij dat zovelen hebben meegedaan. Hartelijk dank!

Addis Alem maakt verschil in het leven van Chaltu

Chaltu is een jonge dame van twintig jaar oud. Zo’n vier jaar geleden heeft ze een ernstig auto-ongeluk gehad. Na dit ongeluk is ze regelmatig geopereerd. Haar wonden heelden slecht. Chaltu kan door de gevolgen van het ongeluk nauwelijks lopen.
Ze woont bij haar moeder die erg arm is en stiefvader drinkt veel. Daardoor is hij een gewelddadige man. Als er al geld in huis is, drinkt stiefvader het weg.

Chaltu kwam bij het inloophuis en praatte met een lid van ons team. Ze vertelde dat ze al haar hoop op een toekomst kwijt is. Ze is vanwege de familiesituatie nooit naar school geweest en kan zodoende niet lezen en schrijven. Haar dagen zijn donker en zonder enig uitzicht.
Onze sociaal werker bemoedigde Chaltu en gaf haar adviezen. Ze ontving een klein startkapitaal om een kleine handel te beginnen in houtskool en groenten rond de oude markt, een gebied waar veel gehandeld wordt.

We hopen dat God dit zegent zodat Chaltu’s handeltje mag groeien en ontwikkelen en Chaltu op deze manier hoop krijgt op een betere toekomst.
Hoe mooi zou het zijn als er een initiatief ontstaat waarbij volwassen analfabeten scholing ontvangen, bijvoorbeeld door middel van een avondschool. Er bestaat wel een vorm van afstandsonderwijs, maar om hieraan deel te nemen moet je verschillende jaren onderwijs hebben gevolgd binnen het reguliere onderwijs. Daarom zien we uit naar een mogelijkheid waarbij vrouwen zoals Chaltu een kans krijgen alsnog naar school te gaan.

Gerdine Marijs

Een bezoek aan de Mursi-kerk

Afgelopen dinsdag ben ik teruggekomen van een bezoek aan een lokale kerk in het zuiden van het land, 14 uur rijden van Debre Zeit. Onze dominee (van de International Evangelical Church in Debre Zeit (IEC)) heeft daar zo’n 15 jaar gewoond en gewerkt met zijn gezin. Hij gaat nog regelmatig terug om de gemeente te bemoedigen en toe te rusten en wil graag onze kerk (IEC) hierbij betrekken. Ik ben dus voor 10 dagen met hem mee geweest om deze gemeente te bezoeken.

Het was erg indrukwekkend om te zien dat God ook werkt bij deze lokale stam die zo anders leeft dan we gewend zijn. De Mursi-stam is van nature een nomadenstam die leeft van hun vee en van het groeien van Sorghum (een bepaalde graansoort). De SIM (Sudan Interior Mission) is hier zo’n 30 jaar terug begonnen met een zendingspost, waarbij ze werkten aan een school, een kliniek, landbouwproject, Bijbelvertaling en het opzetten van een kerk. Deze zendingspost is een aantal jaren geleden gesloten, maar de jonge kerk is nog erg jong en onervaren, waardoor er verdeeldheid is binnen de kerk. Vandaar dat onze dominee (Tim Ricker) hier nog geregeld wil komen om hen verder op te bouwen en te bemoedigen.

In de tussentijd heeft Wycliffe het Bijbelvertaalproject op zich genomen, zij is nog hard bezig de Bijbel te vertalen in de Mursi-taal. Het Nieuwe Testament is nu bijna klaar en Tim hoopt de kerkleiders in de komende tijd geregeld te trainen in het gebruik van en betrokkenheid op de Bijbel.

Tijdens het bezoek hebben we praktische werkzaamheden uitgevoerd, zoals reparatie van een waterpomp van de school, het vrijmaken van het land van een weduwe uit de kerk en het repareren van het zendingshuis. We hebben verschillende keren mais ingekocht in de grote stad, 2,5 uur rijden bij het dorp vandaag, omdat er te weinig voedsel was in het dorp zelf. Verder hebben we bijbelstudies gedaan met leden uit de kerk en preekte de dominee zondags in de ochtenddienst.

Het dagelijks leven is zo compleet anders dan we gewend zijn. Met temperaturen tussen de 35 en 40 graden was het behoorlijk warm. Elke avond gingen we ons wassen en afkoelen in de rivier die langs het dorpje stroomt.

Al met al was het een erg indrukwekkend bezoek en dit zal zeker nog een vervolg hebben. Sowieso proberen we hier verder mee te gaan als kerk (IEC). De dominee wil graag leden van de kerk erbij betrekken om zo als internationale kerk een band met deze jonge kerk op te bouwen, van hen te leren en hen te bemoedigen. Bidt u mee voor deze jonge kerk?

Pim Marijs, februari 2021

Addis Alem maakt verschil in het leven van Nafyad

Nafyad is een meisje van net 13 jaar, een kind nog. Ze heeft al heel veel meegemaakt in haar jonge leven. Haar moeder is een aantal jaar geleden overleden. En alsof dat al niet verdrietig genoeg was, is haar vader, die na zijn loopbaan als politie met pensioen ging, met een andere vrouw getrouwd en uit Dukem weggegaan. Nafyad bleef achter, ze werd gedwongen om op straat te leven. Ze sliep in een goot en bedelde bij mensen om eten.

Nu woont ze als pleegkind in een familie, wat heel bijzonder is! Als Addis Alem sponsoren we haar naar school. Het gezin ontvangt voedselsupport ter ondersteuning. Ook kreeg Nafyad de nodige schoolspullen en een uniform. Ze gaat elke dag met een vrolijk gezicht naar school! Wat bijzonder om als Addis Alem te mogen helpen en verschil te maken in zulk soort trieste situaties.

Gerdine Marijs

In actie voor Addis Alem

Aan het eind van 2020 hebben we nagedacht over de mogelijkheden hoe we in 2021 geld in het laadje kunnen krijgen voor onze stichting. Enkele acties hopen we in de toekomst te gaan houden. Eén ervan is een amandelstol actie, die we de zaterdag voor Pasen in Bodegraven en Middelburg uit willen rollen. De bakker tipte ons, toen we hem benaderden om samen te werken, om een bolusactie in het land te houden.

In Bodegraven en Lisse is hard gewerkt om de bolussen te verkopen. De actie is bijna afgesloten, maar wat een schitterend resultaat. Als de bestellingen zo binnen blijven komen gaan er, op zaterdag 6 maart, in totaal 1500 van deze Zeeuwse lekkernijen naar Bodegraven, Lisse en Ouderkerk a/d IJssel toe.

Heel mooi; dank aan allen die hier aan meegewerkt hebben!

John Boogaard
Fondswerving Addis Alem

Tienermoeder in noodopvang

Afgelopen week mochten we een nieuwe tienermoeder welkom heten in onze noodopvang. Eyerush is een jonge moeder, haar man is weggegaan toen Eyerush haar zwangerschap ontdekte. Ons team kwam in contact met haar toen de baby zo’n twee maanden was. Ze leefde in een onafgebouwd huisje zonder deuren en ramen. Ze hoefde geen huur te betalen, tot er een wijkwacht langs kwam die haar dwong om huishuur te gaan betalen. Hij wist van haar situatie af en wist ook dat zij de huishuur niet kan betalen.

Hij gaf haar een andere optie om geen huur te hoeven betalen: met hem slapen. Gelukkig vertelde ze het verhaal aan een van onze sociaalwerkers en ons team reageerde geschokt. We kennen deze wijkwacht en een van ons team gaf aan dat hij hier inderdaad om bekend staat. Het maakt ons boos en verdrietig. Gelukkig konden we voor dit meisje zo’n situatie voorkomen, ons team besloot dat zij opgevangen moet worden in de noodopvang. Ze is namelijk erg kwetsbaar en als je haar beschermt tegen deze wijkwacht komt er wel weer een andere man om van haar situatie gebruik te maken.

Ze is een lieve moeder en haar dochtertje is inmiddels 3 maanden. Darartuu, een andere vrouw, woont inmiddels ruim 6 maanden in onze noodopvang en is klaar om haar eigen huisje te gaan huren. Ze woont deze maand nog in de noodopvang om Eyerush wegwijs te kunnen maken. Het is goed voor hen om te zien dat het verblijf tijdelijk is.

We hopen en bidden dat Eyerush psychisch mag aansterken, maar ook mag groeien in haar geloof. Haar dochtertje heet Jabsera, wat betekent: Gods werk. Wat een mooi getuigenis voor het kleine meisje, ondanks de situatie waarin ze geboren werd is ze Gods werk. We bidden dat ze mag opgroeien in Gods liefde en dat Hij Zijn doel zal uitwerken in hun beider leven.

Gerdine Marijs, februari 2021

Kerkbezoek op het platteland

Samen met Zelalem, onze coördinator, en dominee Yonas, waren we eind januari op bezoek bij een kerk op het platteland. Yonas gaat hier elke maandagmiddag naartoe om de mensen te bemoedigen, te onderwijzen en met hen te bidden. Wij werden uitgenodigd om ook een keer mee te gaan om een band met deze gemeente op te bouwen. Het was ongeveer een half uur rijden vanuit Debre Zeit, over stoffige zandwegen.

Toen we aankwamen waren er al zo’n 40 mensen samengekomen in een klein gebouwtje op het erf van een boer uit dit dorp. We werden verwelkomd met gezang en de lokale evangelist stelde ons aan de mensen voor. Hierna hield Yonas een bemoedigende preek en mochten ook Zelalem en ik een boodschap brengen. Na het zingen van een lied en gebed voor een aantal zieke mensen was de dienst afgelopen. We mochten echter pas vertrekken nadat we een maaltijd hadden genuttigd die werd verzorgd door de gastvrouw van de compound. De mensen waren zo blij met ons bezoek dat we niet met lege handen werden uitgezwaaid. We kregen elk een grote zak tomaten mee, vers geplukt van het land van de boer.

Wat is het mooi en bemoedigend om te zien en mee te maken dat het werk in Gods Koninkrijk doorgaat, ook op het platteland van Ethiopië. We mogen met de trainingen ook de lokale evangelist in dit gebied trainen in bijbelkennis. Bidden jullie mee voor meer arbeiders en voor kracht voor deze eenvoudige mensen die zo puur Gods Woord verder brengen?

Pim Marijs

Vanuit het bestuur

Beste lezers,

Er zijn gelukkig nog activiteiten die doorgaan, ook tijdens Covid-19. De afgelopen weken stonden in het teken van het verzenden van de personenbus voor de stichting in Ethiopië. Geweldig hoeveel geld hiervoor is opgehaald. Hiervoor zijn we erg dankbaar. We hebben uiteindelijk een goede bus in Nederland gekocht. Alle papieren geregeld, wat een tijdrovende klus was. De documenten moesten gelegaliseerd worden, daarna eerst naar buza (buitenlandse zaken) voor een stempel en door naar het Ethiopische consulaat in den Haag voor nog een stempel.

Na een reis met de boot stond na vier weken de bus aan de grens van Ethiopië. Op dit moment zijn we nog steeds bezig om de bus in te voeren. Veranderde eisen vanuit de overheid maken dit tot een langdurig proces. Het is altijd weer een verrassing met welke eisen ze komen. Pim is al dagen in de hoofdstad Addis Abeba geweest, van kantoor naar kantoor om het geregeld te krijgen. Vaak geeft dit veel frustratie omdat diegene er niet is, die wel beloofd had er te zijn.

Daarnaast zijn we al druk bezig om een 40ft container te vullen met allerhande materialen om te verzenden. Dan moeten we denken een alles wat nodig is voor training van kerkleiders, voor jeugdwerk, vrouwenwerk, inloophuizen en de sponsorklas. Ook dit vraagt weer om gedetailleerde beschrijvingen van alle spullen zoals, productnaam, gewicht, land van herkomst en de waarde van het product. Met een 40fts container wordt dat dus een lijst van een paar kantjes. Als bestuur hebben we de eerste vergadering van 2021 gehad net voor het verschijnen van deze nieuwsbrief. We hebben al veel acties gepland staan, mocht het weer mogelijk zijn om deze uit te voeren.

Hartelijke groet vanuit het bestuur,
Rijndert Wassink

Darartuu

Darartuu woont inmiddels al zo’n zes maanden in de noodopvang van het inloophuis. Haar zoontje groeit hard en ontwikkeld goed, wat een zegen! Darartuu draait mee in de naailesgroep en is inmiddels één van de beste. Ze maakt mooie producten die verkocht kunnen worden, zoals keukenschorten, kinderhoedjes, vlaggenlijnen, mondmaskers en plantenzakjes. Met de inkomsten die ze hiermee verdiend, kan ze langzaam maar zeker een eigen bestaan op gaan opbouwen! Op de foto kun je zien dat ze haar zoontje buiten in bad doet waarbij ze geholpen wordt door de gehandicapte kinderen van de dagopvang, die het reuze interessant vinden!

Gerdine Marijs

Hoog bezoek

Op oudjaarsdag werden we vereerd met een bezoek van een delegatie van het federale kantoor waar we onze organisatievergunning hebben verkregen. Het bezoek stond in het teken van kennismaken en controle van de activiteiten die we als organisatie zijn gestart in het afgelopen jaar.
We vonden het best spannend, men is behoorlijk kritisch wat ook wel logisch en goed is. Er wordt namelijk veel fraude door organisaties gepleegd waardoor deze controle extra belangrijk is.

Jammer genoeg hadden de gehandicapte kinderen juist kerstvakantie gekregen, maar met een powerpointpresentatie konden we toch de meeste activiteiten laten zien.

We vonden de kritische vragen soms lastig, niet dat we iets te verbergen hebben, maar je moet slim antwoord geven om geen achterdocht te wekken. Men vroeg soms op drie verschillende manieren hetzelfde, ook bijvoorbeeld aan de naaivrouwen. Over de selectie, hoe ze geholpen zijn enzovoorts.

Na tweeëneenhalf uur mochten we het bezoek positief afronden. De bezoekers waren onder de indruk van de hulp die we geven aan de gemeenschap, samen met ons team. Ze beloofden klaar te staan wanneer we hulp nodig hebben.

Stempeltour

Een regenachtige dag in november. Anneleen (secretaris) en ik gaan op stempeljacht, want de uitbreiding van de bevoegdheden van Pim dient heel formeel door allerlei instanties gezien en bestempeld te worden. We begonnen in Bodegraven bij de notaris; daar werd vastgesteld dat Anneleen en Wim als personen wettelijk (h)erkend worden. Gelukt. Vervolgens reisden we naar Den Haag. In het Paleis van Justitie kregen we te horen dat de gemakkelijke toegang tot de legalisatiebalie helaas slechts na telefonische afspraak toegankelijk was. Maar… misschien kon de portier bij de personeelsingang nog iets doen.

Via een andere ingang gingen we weer het paleis binnen. En warempel, een aardige portier wist misschien een oplossing: Ik geef u het telefoonnummer van de afdeling, dan kunt u nu nog zelf bellen. En Anneleen, ervaren contactpersoon, wist toestemming te verkrijgen. Wim opnieuw naar de hoofdingang. Na een kleine zwerftocht door de rechtbank vond hij de goede balie. Zijn naam was doorgekomen en snel werd het benodigde stempel verkregen. Daarna gingen we naar het ministerie van buitenlandse zaken. Tegenover het station, gevestigd, met de legalisatiebalie, op de begane grond. Vriendelijk voor alle stempelzoekers.

Met twintig minuten waren de papieren van een stempel voorzien. Een aardige zwerftocht door Den Haag bracht ons na enig zoekwerk bij de ambassade (of is het toch he consulaat?) van Ethiopië. Ook daar werden we weer vriendelijk ontvangen en kon de legalisatie doorgaan. Eén vraag werd niet goed begrepen: moest nu een papier of drie keer getekend worden. Gekozen voor de veilige weg. Bijzonder: bij elk van de vier organisaties stond het pinapparaat al gereed… Dankbaar reisden we weer naar Bodegraven. Wel een tikkeltje vermoeid.

Wim van Kempen
Voorzitter

Maak kennis met Fikir

Dit is Fikir, ‘liefde’ in het Amhaars. En een lief meisje is het!

Ondanks dat ze in een arme situatie leeft met haar ouders, haar twee broertjes en zusjes en vier andere familieleden is Fikir vol positieve energie en heeft ze altijd een glimlach op haar gezicht. Zij en haar familie wonen in een heel klein huisje en hebben weinig te besteden. Fikir heeft het Syndroom van Down. Voordat ze aan ons programma mee ging doen, bezocht ze een lokale kleuterschool. Er was geen programma voor kinderen met een beperking, waardoor Fikir altijd vergeleken werd met de andere kinderen. Haar moeder vertelde dat Fikir twee jaar in dezelfde klas heeft gezeten, terwijl haar vriendjes wel naar de volgende klas gingen. Het laat zien dat Fikir een speciaal programma nodig heeft, wat aansluit bij haar handicap.

Sinds een maand komt ze naar onze dagopvang voor gehandicapte kinderen! Ze heeft het erg naar haar zin en geniet van de contacten met de andere kinderen. Ze is trots dat ze al best wat dingen weet, zoals wat letters van het alfabet en cijfers.

We hopen dat ze zich verder mag ontplooien bij ons. Wij worden altijd blij van haar stralende lach!

Gerdine Marijs

Fikir op de dagopvang.

Introductie projecten

In de afgelopen weken konden we onze twee projecten in Dukem en Debre Zeit officieel introduceren bij de overheid. Doordat we in afgelopen maanden de overeenkomst hebben getekend bij de overheid om de projecten uit te rollen, kunnen we nu officieel onze projecten vervolgen. De meeste activiteiten doen we al jaren, denk aan de vrouwengroepen, de handvaardigheidstraining, medische noodhulp en onderwijsondersteuning.

Tijdens dit programma hebben we onze activiteiten geïntroduceerd aan afgevaardigden van de verschillende afdelingen van de lokale overheid, zoals “Women, Children and Youth Affairs”, “Education Office”, “Social and Labor Affairs” en afgevaardigden van het kantoor van de burgemeester. Ook hebben we gesproken over mogelijke risico’s en valkuilen.

Daarnaast hebben we geïnventariseerd wat de grootste problemen zijn waar de overheid mee worstelt. Eén van de zaken die aan de orde kwamen is het probleem van alleenstaande jonge moeders, wat veroorzaakt wordt door slechte werk- en woonomstandigheden in de internationale bedrijven. Andere problemen die genoemd werden zijn HIV-AIDS bij kinderen en hygiëne op lokale scholen.

We zijn erg dankbaar voor de goede communicatie die we hebben met de lokale overheid en hopen in de toekomst meer met hen te kunnen samenwerken.

Pim Marijs

Meseret, een jonge moeder

Tijdens de coronacrisis klopte Meseret bij ons inloophuis aan. Ze was huis aan huis aan het bedelen voor wat kleren en eten. Gelijk vielen mij haar dikke buik, magere vermoeide gezicht en wanhopige ogen op. Ik vroeg haar even binnen te komen. We raakten aan de praat en ze vertelde haar situatie.

Een jaar geleden kwam Meseret van het platteland om hier in de stad te werken in de Chinese kledingindustrie. Het salaris is te laag om een huisje te huren en voldoende levensmiddelen te kopen. Laat staan om nog geld naar familie op het platteland te kunnen sturen, wat de familie wel verwacht. Zo kwam het dat ze met een aantal andere jongeren een huisje huurde. Het was krap en rumoerig, dus toen ze een jongen leerde kennen die haar voorstelde om samen te gaan wonen en dan de huur voor haar te betalen nam ze haar kans en verhuisde. Toen na een aantal maanden bleek dat ze zwanger was, zei de jongen nergens vanaf te weten. Hij is er op een dag met huisraad en kleding vandoor gegaan, de zwangere Meseret wanhopig achterlatend. Ten einde raad probeerde Meseret zelf abortus te plegen door grote hoeveelheden medicijnen te nemen, ergens vanaf te vallen en meer dergelijke pogingen. Uiteindelijk accepteerde ze situatie en mocht ze bij een vriendin inwonen.

Met dat ik haar sprak was ze zeven maanden zwanger, maar nog niet een keer voor controle of een echo bij een dokter geweest. Misschien maar goed ook, anders was de kans groot dat ze haar alsnog een abortus hadden voorgesteld. Ik stuurde haar door naar Maranatha Denbi Clinic met voldoende financiën. Verder spraken we af dat ze de komende periode van ons maandelijkse financiële steun gaat krijgen om te kunnen overleven en aansterken voor de bevalling.

Een aantal weken geleden werd er een prachtig klein jongentje geboren! Met moeder Meseret gaat het goed en haar kindje is gezond. Toen we moeder en kind naar huis brachten namen we gelijk een matras, kussen en beddenlakens mee die Birtukan, een van onze medewerksters, had gekocht op de markt. Zij had gezien dat Meseret op een paar oude zakken lag toen ze haar ophaalde om naar het ziekenhuis te brengen. Ook konden we haar kleding en een deken voor de baby geven.

We hopen dat haar kindje goed mag groeien en we werken ernaartoe dat Meseret weer zelfstandig kan worden zodra ze is aangesterkt en de baby goed gegroeid is. Gelukkig heeft ze fijne buren die goed voor haar zorgen, wat erg belangrijk is.

Gerdine Marijs

Meserets baby, 40 dagen oud.