We zijn weer thuis! – Petra

‘3de kerstdag’ zijn weer thuis gekomen in Nederland. Wat is het weer leuk om al je familie en bekenden weer te zien. Drie en een halve week voor we terug kwamen was ik nog een keer tante geworden van een neefje, dus het was ook erg leuk om hem te zien nu in het echt en vast te houden!

Nu je weer in Nederland bent zie je weer het verschil met Ethiopië. Alles is hier zo plat en de wegen zo glad. Er lopen hier geen ezels of geiten over de weg. En je ziet hier ook geen directe armoede langs de kant van de weg, geen vervallen huisjes.

Hier in Nederland pak je het leven weer op. Je stapt weer in je auto over die gladde wegen en fiets door het dorp. En hier word je nu niet meer nagestaard en nageroepen als blanke, dat voelt ergens ook wel fijn het is wat rustiger :).

En dan ga je nu weer verder met je leven hier. Het is zo gek want het zijn echt zo 2 verschillende werelden en het leven daar in Ethiopië gaat ook gewoon door. De bedelaars blijven daar langs de weg lopen, mensen blijven daar in kleine huisjes wonen met weinig geld… De stichting blijft hier nog werken en het is prachtig werk wat ze doen.

Het was super om deze afgelopen maanden een onderdeel van dit team geweest te zijn! Ik heb zo genoten van het werk met de kindjes. Het is zo mooi om te zien dat als je er voor die kindjes bent en ze aandacht geeft toch een verandering kan maken in hun levens. Want als de stichting deze kindjes niet zouden laten komen dan hebben deze kindjes niks en zitten ze in hun kleine huisjes. Ik ben dan wel geen geleerd persoon en ben echt niet overal goed in. Maar ik heb mijn best gedaan en deze kindjes liefde gegeven en alle glimlachen en knuffels waren mijn betaling en lieten mij zien dat alles wat je maar doet voor een ander de moeite waard is!

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van de blogs en het meeleven met de tijd in Ethiopië!

Wij zijn nu weer terug en via ons zullen jullie dus niet meer berichten over het werk in Ethiopië horen, maar volg zeker de nieuwsberichten van Addis Alem je kan je ook aanmelden voor de nieuwsbrief! Voor al het werk heeft de stichting uw steun ook nog zeker nodig. Financieel, maar zeker ook in het gebed!

Afscheidsfeestje – Petra

Vandaag was de laatste dag dat ik bij het klasje was. We hebben heerlijk met elkaar gezongen, spelletjes gedaan en genoten van wat lekkers.

Het voelt raar om nu echt afscheid te nemen van de kindjes, je merkt nu hoe erg je gehecht aan ze bent geraakt. De reacties van de kindjes zijn ook echt om bij te smelten! Zo zei Bilem: ‘Thank you, I love you!’ Hij plukte ook nog een bloemetje voor mij en gaf die met een dikke knuffel. Alle knuffels, kussen en prachtige lachende gezichten die je van iedereen krijgt zijn zo leuk en hartverwarmend!

Met het drinken hielp ik Yordanus en ze vond het leuk om na een slokje van haar water een klein beetje te gaan sproeien. Die lach van haar als ik dan snel weg dook was zo prachtig!

Als afscheidscadeautje had ik voor iedereen wat speelgoed en een uitgeprinte foto van ieder kind. De reactie van Jozef toen hij de foto uit het papier haalde was echt zo mooi! Hij was er zo blij mee en kon alleen nog maar lachen en roepen van blijdschap! Waarschijnlijk is het voor die kinderen echt wel bijzonder om een foto te hebben. Zo mooi dat je met zo’n klein gebaar dan iemand zo ontzettend blij kan maken!

Het zijn zoveel momenten bij elkaar die echt ervoor hebben gezorgd dat ik zo heb genoten van het werken met de kinderen. Het is een knuffel, lach, aanraking, lief woord en vooral het plezier met elkaar die het tot een ongelooflijke tijd hebben gemaakt!

Lieve kinderen dank jullie wel voor wie jullie zijn. Jullie enthousiasme en energie is geweldig en ik hoop dat iedereen dit ook gaat beseffen in een wereld waar de acceptatie nog lang niet zover is altijd. You are special because God made you! I love you!

Niet altijd geld voor luiers – Petra

Je kind kan een dag niet naar de dagopvang omdat je geen luier hebt om aan te doen. Dat kan je je in Nederland toch niet voorstellen! Maar hier in Ethiopië gebeurd dat wel.

Zo gebeurd het bij Yordanus van het klasje wel eens. Dan is ze er op een dag niet en als ik vraag waarom ze er niet is dan hoor je dat haar moeder geen luier voor haar had dus dat ze daarom niet kon komen. De moeder van Yordanus is sinds een paar maanden weduwe en heeft 5 kinderen in de leeftijd van een paar maanden tot 14 jaar. Ze komt aan geld door injera te bakken en te verkopen en soms verkoopt ze groente op de markt.

Van iemand uit de kerk hadden we wasbare luiers gekregen. En zo zijn we afgelopen vrijdag daarmee naar Yordanus thuis gegaan om die te brengen. Ze wonen op een compound waar 3 kleine huisjes staan waar 3 gezinnen wonen en er is 1 gezamelijke kookruimte. Het huisje bestond uit 2 kleine ruimtes 1 om in te leven en 1 om in te slapen.

Het is heftig om te zien hoe mensen hier zo leven in zulke kleine huisjes in arme situaties. Maar het is mooi om te horen en te zien dat ze zoveel vertrouwen op God hebben. Ze leven zoveel afhankelijker. Want ja zoals ik al zei zo’n situatie zal je in Nederland vast niet zo snel hebben, dus dan kan je soms denken dat je wel zonder God kan leven. Want er zijn zeg maar zoveel middelen beschikbaar zonder dat je ervoor zou hoeven te bidden. En dan ga je als je zulke situaties hier ziet je ook wel schamen voor je eigen gebedsleven en vertrouwen op God. Want we hebben toch allemaal Zijn hulp nodig in alle dingen!

Wereld Gehandicapten Dag ‘You are special!’ – Petra

Vandaag (3 december) is het ‘Wereld Gehandicapten Dag’. Deze dag is door de VN bedoeld als aanmoediging om de discussie over mensenrecht en gelijke kanse voor mensen met een functiebeperking op de agenda te houden, op alle niveaus, lokaal, regionaal, nationaal en internationaal.

Voor het gehandicaptenproject hadden we de ouders uitgenodigd om deze speciale dag met hun ook te vieren. Iedereen is verwend met lekker drinken en cake. De ouders hebben een mooi geknutseld cadeau van de kinderen gekregen en de kinderen kregen een mooi kleurboek.

Op deze dag wilde we graag een mooie boodschap meegeven. Ik heb daarom het verhaal ‘You are special’ voorgelezen. Een verhaal bij sommige misschien bekend. Het gaat erover dat we allemaal bijzonder en uniek gemaakt zijn door God en dat we niet moeten kijken naar hoe andere mensen over ons denken, maar dat we bijzonder zijn in Gods ogen omdat Hij ons heeft gemaakt en Hij maakt geen fouten!

Na het verhaal heeft Medhin nog wat video’s laten zien over gehandicapten over de hele wereld en down syndroom. Hierna vertelde twee moeders die beide een kind met down hebben over hun ervaring. Zo vertelde de moeder van Ayalkebet dat ze weggegaan is bij haar man met haar dochter en wel een jaar lang bij een kerk kwam voor allerlei soorten ‘rituelen’ met heilig water om genezing te krijgen voor haar dochtertje. En dat ze pas een jaar geleden hoorde dat haar dochter downsyndroom heeft. De moeder van Jozef vertelde dat hij als baby gevallen was en een bot in zijn schouder had gebroken en dat ze dus dacht dat zijn beperking daardoor kwam. In de video vandaag werd verteld dat kinderen met down syndroom een extra chromosoom hebben waardoor ze hun beperking hebben en dat dus in die persoon zit. En dit was dus totaal nieuw voor de ouders. Ze zien een beperking hier nog veel als straf van God of als een ziekte die weer over zou kunnen gaan. Gehandicapten worden hier nog niet volledig geaccepteerd door de omgeving.

Het maakte mijzelf emotioneel want je ziet nu hoe anders er word gedacht in de wereld. En dat de mensen het hier zo lastig hebben om te leven met een beperking en te zorgen voor een kind met een beperking. Als ik naar de kinderen hier kan dan zie ik prachtige, unieke en speciale kinderen waar ik van kan genieten en blij van wordt!

Ik hoop dat de ouders van deze dag hebben geleerd en dat ze vooral één ding onthouden. ‘You are special because I made you, and I don’t make mistakes!’ (Jij bent bijzonder omdat Ik je heb gemaakt. En Ik maak geen fouten.)

Een knuffel en glimlach is in elke taal hetzelfde – Petra

We zijn hier nu alweer 3 maanden en dan ga je ook zien hoe ‘gewoon’ het is geworden om hier te leven. Ik help nu ook al weer een tijdje bij de gehandicapte kinderen. En ja mijn Amhaars is nog steeds niet om over naar huis te schrijven dus we doen veel met handen en voeten.

We hebben de kindjes een paar weken geleden hoofd, schouders, knie en teen geleerd in het Engels. Ayalkebet kent de woorden een beetje en elke keer als ze mij nu ‘s ochtends ziet dan wil ze graag even opgetild en geknuffeld worden en ze doet dan altijd even hoofd, schouders, knie en teen. Op zo’n ochtend dat dit weer zo was begon ik te denken. Ik heb geen idee wat die kleine meid altijd zegt maar ik weet wat ze met die knuffel wil zeggen want een knuffel betekend toch in elke taal hetzelfde het is een uiting van liefde voor elkaar. Toen ik later op die dag weer een knuffel van haar kreeg vroeg iemand aan haar of ze mij lief vond, hier antwoorde ze ja op en ze wilde wel met mij mee :).

Zo ook met Yordanos, ook met haar is verbaal communiceren lastig maar door haar aandacht te geven door bijvoorbeeld te kietelen is de glimlach die je krijgt prachtig en ook heel goed te verstaan :). Ik deed een keer bij haar wat je vaak met kleine kinderen doet, op haar neus drukken en ‘toet toet’ zeggen. Nu heel vaak als ik naast haar zit dan is het ‘toet toet!’ en dan drukte ze op haar eigen neus of op die van mij.

Zulke momenten zijn echt onbetaalbaar en voor die glimlach en knuffel is het de moeite waard om hier naar Ethiopië gekomen te zijn!

Twee andere projecten bezocht – Petra

Het gehandicaptenproject hier loopt nu ongeveer 2 maanden. Het is erg leuk om met de kindjes te werken. In de afgelopen weken hebben we met een gedeelte van het team 2 andere projecten bezocht die ook met gehandicapten werken.

Eén project was in Debre Zeyt, dit was een opvanghuis voor kinderen en ouderen. Hier wonen 26 kinderen en 10 ouderen, een aantal van de kinderen is ook gehandicapt. De situatie hier was erg slecht, er waren geen goede voorzieningen en het was er erg vies. We hadden daar een gesprek om te kijken of de stichting iets zou kunnen betekenen voor de gehandicapte kindjes.

Ze waren hier erg lief voor de mensen die er wonen en heel zorgzaam en beschermend. De directe hulp van een aantal kindjes 1 keer in de week meenemen naar het centrum van Addis Alem en ze daar even vermaken pakte ze niet gelijk aan. Ze zijn bezig om geld in te zamelen voor een nieuw gebouw en daar wilde ze dan liever hulp bij hebben. Dit voelde eerst een beetje asociaal voor mij, alsof ze meer gaven om het gebouw dan om het welzijn van de kindjes nu.

Maar als je dan later hoort dat er wel meer mensen langs zijn geweest die ‘wilden helpen’ maar alleen maar heel veel foto’s en filmpjes maakten en daarna nooit meer terug kwamen… Dan snap je dat hun vertrouwen is beschaamd en dat ze juist wel ook de zorg voor hun bewoners op het oog hebben! En ook een les voor jezelf dat je altijd je beloftes moet nakomen.

Het andere project dat we bezocht hebben was in Addis Abeba. Dit project is origineel opgezet door Duitsers en nu is het onder de hoede van een Nederlander. Het bestaat al 24 jaar en heeft zich erg ver uitgebreid. Er is een goede structuur, veel voorzieningen en mogelijkheden. Dit zijn een aantal dingen die ze daar doen op de compound: – Een moeder-kind project hier krijgen moeders goede ingrediënten en kunnen dan een goede maaltijd voor hun kind maken. – Houtbewerking – Tuinieren – Er zijn 4 klaslokalen waar de kinderen ingedeeld zitten op mentaal niveau. Waar ze verschillende dingen leren zoals Amhaars, rekenen en Engels iedereen naar zijn niveau.

De kinderen zitten daar tot ze 18 jaar zijn en dan zoeken ze naar een plek waar ze kunnen werken. Zo was er een jongen daar heel goed met de houtbewerking en ze wisten dat zijn oom een houtbewerkingswinkel had een straat verderop. Ze zijn voor hem na gaan vragen of zijn neef niet bij hem zou kunnen komen werken. Die oom was niet gelijk enthousiast, want ja de klanten gaan misschien wel weglopen als er een gehandicapte in je winkel staat. Maar uiteindelijk mocht de jongen achterin de winkel beginnen, zodat de klanten hem niet zouden zien. En toen na een paar maanden, werkte de jongen voorin de winkel! Hij was er helemaal geaccepteerd.

Het is bijzonder om ook deze 2 andere projecten te zien. Het ene maakt ook wel wat verdriet in je los dat die mensen op zo’n vieze plek zitten, maar je leert er ook wel van dat je blij moet zijn met wat je hebt. Want het ontbrak de kinderen niet aan liefde en ze zagen er ook niet ongelukkig uit. Maar je staat er wel bij en zou echt wat voor ze willen betekenen.

Bij het 2de project werd je echt blij en geïnspireerd, want het is zo mooi om te zien dat een project wat ook ooit klein is begonnen zo groot kan uitgroeien met veel mogelijkheden. Het is hard werken om zoiets op te zetten, maar mooi dat zulken dingen hier gedaan worden.

Met alles wat er hier word gedaan door de projecten kan er echt een verschil gemaakt worden, in persoonlijke levens en in de omgeving qua acceptatie en mogelijkheden. Dan zijn we in Nederland al zo ontzettend ver en daar moeten we ook bij stil staan en dankbaar voor zijn! Want als je hier alles ziet, dan zie je hoe gezegend wij zijn!

Gods bescherming – Petra

Afgelopen woensdag waren we onderweg naar een training in Assella, we moesten eerst nog tanken in de stad. Alleen toen we hier in reden werd de weg geblokkeerd door mensen die begonnen te demonstreren. We zijn toen via een andere weg gegaan, maar toen we verder onderweg kwamen hoorde we berichten dat er veel meer protesten gaande waren en dat door demonstraten overal wegen werden afgesloten ook waar de training zou zijn. We zijn toen omgekeerd. Debre Zeyt konden we op dat moment niet meer in. Via een sluiproute konden we wel nog in Dukem komen (daar is het inloophuis waar wij ook verblijven). Aan het asfalt (de doorgaande weg) waren veel demonstraties aan de gang. Pim kon die dag ook niet meer met de auto in Debre Zeyt thuiskomen, gelukkig kon dit donderdagochtend vroeg nog wel.

Daarna zijn ze nog wel weer gaan demonstreren. We hebben geluiden van protesterende mensen gehoord, er kwamen soms demonstranten door onze straat en we hebben nog schoten gehoord. We hebben van woensdag tot vrijdag in huis gezeten omdat het niet veilig was om de straat op te gaan. Gelukkig hebben de buren een winkeltje en konden we boodschappen via de schutting doen. Dit was toch ook wel weer een bijzondere ervaring 😊.

Het waren wel echt heftige protesten drie dagen lang. Winkels en bedrijven werden in brand gestoken in verschillende steden van het land, ruiten met stenen ingegooid, mensen aangevallen en verwond, ook zijn er heel veel mensen omgekomen. Zelfs ziekenhuizen werden geforceerd te sluiten en ambulances zijn aangevallen en vernield. Voor gezondheidszorg was er dus ook niets mogelijk.

Maar wat merk je nu toch ook Gods bescherming, Hij is er altijd en zorgt voor ons. Je word er stil van als je daar aan denkt en dan kun je niets anders doen dan Hem daarvoor te danken! En ook te bidden voor de slachtoffers en dat de rust weer helemaal mag terug keren hier. Bidden jullie met ons mee?
Op de foto zien jullie hoe de weg eruit zag na de protesten, er waren over veel autobranden in de brand gestoken dus daar zie je overal nog de zwarte plekken van op de weg.

Zomaar een meisje… – Petra

We waren na de kwartaalvergadering een hapje wezen eten in stad met het team, toen we weg wilden gaan kwam een meisje ons wat vragen. Ze was met een vrouw meegekomen dit weekend vanaf het platteland. Maar die had zich niet meer laten zien om haar mee terug te nemen. Ze wilde naar die vrouw bellen, maar het nummer klopte niet.

Het meisje (15 jaar was ze nog maar) oogde op mij eerst nog wel rustig. Het team bood haar aan om mee te komen naar het inloophuis, lekker te douchen, schone kleding aan te trekken, ’s nachts te slapen en de volgende dag haar terug naar haar familie te brengen. Je zag hierna de twijfel in de ogen van het meisje. Ze wist niet wie ze kon vertrouwen. Geen moeder meer, meegegaan met een vrouw die nu van de aardbodem verdwenen lijkt, tijdens een groot volksfeest een weekend in een stad geweest waar ik weet niet wat gebeurd zou zijn.

Het meisje wilde uiteindelijk niet mee met het team en we konden niks anders dan haar achterlaten. We zijn later in de middag nog terug gegaan, maar het meisje was nergens meer te zien. Van de mensen van het restaurant hoorde we toen dat dit meisje hier wel vaker komt en mensen aanspreekt. Het verhaal wat je dan dus eerder hebt gehoord, is dan misschien niet de waarheid. Maar je gaat je wel afvragen wat dit voor een meisje is… Hoe zou ze leven en wat maakt ze allemaal mee? Want waarom loopt ze zoveel over straat en zoekt ze contact met allerlei mensen?

Dan besef je ook echt dat gebed zo nodig is, want praktisch kan je ook niet altijd alles voor iedereen doen en niet alle problemen oplossen voor alle mensen. God weet waar dit meisje is en wat precies haar verhaal is en hoe haar verdere leven eruit ziet. Dan kunnen we alleen nog maar vragen of Hij over dit meisje wil waken en het in gebed aan Hem overlaten.

Het klasje is van start gegaan – Petra

Afgelopen week is het klasje voor gehandicapten kinderen gestart in Debre Zeyt. Hier zitten 7 kinderen in met een verstandelijke beperking, ook zit er 1 meisje in een rolstoel.
De eerste week was vooral wennen voor de kindjes en ze leren kennen. Wat is het mooi om met die kindjes om te gaan, want hoe snel hun een lach op hun gezicht getoverd kunnen krijgen is fantastisch! Het is prachtig om te zien hoe erg ze genieten van de aandacht die ze krijgen!
Zo was 1 meisje ‘s morgens zelf bij de wc geweest, maar toen kwam ze later ook met haar pop aanlopen die ook echt moest plassen. Gelukkig was er nog een potje gevonden voor de pop en die gebruikte ze daarna ook vol trots!
Het is ook heel mooi om te zien hoe lief de kinderen met elkaar omgaan. Zo krijgt tijdens het spelen ook het meisje dat niet kan lopen veel aandacht van de andere kinderen!
Natuurlijk loopt niet alles in 1 keer soepel en ken je niet gelijk elk kind met zijn mogelijkheden en beperkingen. Maar wat mooi om te zien hoe dit project gaat! Ik heb ook erg veel zin in om hierin nog mee te werken en de ideeën en plannen om de kinderen ook echt vooruit te helpen te kunnen ondersteunen!

Veel indrukken… – Petra

We zijn nu een week in Ethiopië, het is een prachtig land met veel groen nu in de regentijd. ‘s morgens lijkt het alsof we nog in Nederland zijn, want het kan hier nog behoorlijk regenen dan!
Verder is het land in alle opzichten anders dan Nederland. Koeien, geiten en paarden die zomaar over straat lopen. En dan de armoede die je overal ziet! Je word er wel stil van als je ziet wat voor een huisjes hier staan een paar golfplaten en dat is het dan. Dan zijn we in Nederland toch rijk gezegend!
We proberen een beetje in de cultuur te komen, door wat woordjes te leren en dingen over de cultuur en gewoontes. Want weet je hoe je iemand een hand moet geven als die niet helemaal schone handen heef? Diegene biedt dan de pols aan, die je in plaats van de hand moet schudden.

Nog één nachtje thuis slapen en dan vertrekken we! – Petra

De koffers zijn gepakt en we zijn klaar voor vertrek.

De laatste keer dat ik moest werken, werd ik erg leuk verrast met een spandoek van de bewoners.
Nog een leuk cadeautje gehad een geurzakje met dropgeur, want zo kan ik Nederland niet vergeten 😊!

Het is toch wel lastig om van iedereen afscheid van hier te nemen in Nederland.
Maar ik besef ook echt hoe rijk ik gezegend ben met alle lieve mensen om me heen!

Het is spannend om te vertrekken maar ik ben zo benieuwd naar alles wat we mee zullen gaan maken!