Voorbereidingen treffen voor het nieuwe inloophuis in Debre Zeit

Sinds Augustus zijn we begonnen met het klaarmaken van het inloophuis in Debre Zeit. Zo zijn de kamers schoongemaakt door Zenebech de nieuwe gastvrouw voor het centrum in Debre Zeit. Ook zijn de sloten vervangen, zodat we ervan zeker zijn dat er geen sleutels rondzwerven. Vervolgens zijn we begonnen met het inrichten van de verschillende ruimtes. Zo is er 1 ruimte voor de vrouwengroepen, waar we een bankstel voor hebben gekocht. Een ruimte met 2 gedeeltes is bedoeld voor het gehandicaptenproject. Hiervoor hebben we stoelen, tafels en een mat voor op de grond gekocht. Ook is het speelgoed gewassen en uitgezocht om weer fris te beginnen met het nieuwe schooljaar. Verder zijn er nog een kantoortje en een keukentje waar koffie/thee en eten kan worden klaargemaakt. We hopen in September te beginnen met het gehandicaptenklasje en we zijn begonnen met het selecteren van vrouwen voor de vrouwengroep vanuit Debre Zeit.

‘Summerschool’-programma

Een lekkere warme beker melk en een broodje, wat wil je nog meer met dit natte, gure, koude, regenachtige weer in de regentijd…
De summerschool is weer begonnen. Met drie lange maanden zomervakantie zijn de kinderen blij een aantal dagen per week naar ons inloophuis te mogen komen voor een beker warme melk, een broodje, persoonlijke aandacht en bijlessen voor vakken die ze moeilijk vinden op school. En er is natuurlijk ook altijd tijd om wat leuks te knutselen!
En elke keer mag de Bijbel opengaan en krijgen deze kinderen uit de Bijbel verteld Zelalem, Blen of Messie.


Een tweede locatie, en wel in Debre Zeyt!

Steeds vaker komen er ook mensen uit Debre Zeyt naar het inloophuis in Dukem. Ook via anderen werden er een aantal mensen in nood op ons pad gebracht, uit Debre Zeyt, die we in onze programma’s konden opnemen. Een poos geleden werd de vraag bij ons neergelegd of we een gehandicapten klasje, van 6 verstandelijk gehandicapte kinderen, konden overnemen als Addis Alem zijnde. Al met al zorgde ervoor dat de ideeën en plannen rondom een tweede locatie, en wel in Debre Zeyt, steeds meer vorm kregen.
Na een tijd van bidden, overleggen en zoeken kwamen we op een prachtige compound in Debre Zeyt waarbij wij zelf kunnen wonen als gezin én er een afgescheiden stuk compound is voor het tweede inloophuis!
Sinds deze week zijn we begonnen met schoonmaken en kan het inrichten beginnen!
Meer informatie over de locatie in Debre Zeyt volgt!

Schrijnende situaties waarbij noodhulp nodig is

Regelmatig gaan twee van ons team huisbezoeken doen. Daarbij bezoeken ze de mensen binnen ons project, of nieuwe mensen die in aanmerking kunnen komen voor een van onze programma’s. Ik ga zelf niet altijd mee, omdat soms een blank gezicht verkeerde verwachtingen geeft, niet alleen van degene die in nood is, maar juist ook van de omgeving. Zo gebeurd het wel eens dat na zo’n bezoek de huishuur opeens wordt verdubbeld, want men gaat er vanuit dat ‘die blanke’ dat toch wel betaalt. Wij werken echter juist altijd toe naar zelfstandigheid, en daarbij werkt een verdubbelde huishuur niet echt aan mee. Toch ga ik af en toe mee. Zo gingen Zelalem en ik pas een keer mee met Belinda, die in Debre Zeyt in bepaalde wijken regelmatig komt en in aanraking komt met veel nood en soms heftige situaties. In Dukem komen al enkele mensen vanuit Debre Zeyt, en op dit moment zijn we de plannen voor een tweede inloophuis in Debre Zeyt aan het uitwerken.
Wat we dan zoal tegenkomen op zo’n morgen? Hierbij in het kort, om een indruk te geven:
* Een vrouw met HIV, twee tienerdochters, en nu weer zwanger van haar man die niet bij haar woont maar af en toe langs komt. Ze heeft een gezwel in haar hals en met de combinatie van HIV is ze vaak ziek waardoor ze niet geregeld kan werken. Ze kan amper rond komen, heeft geen geld voor medische kosten en ook een operatie voor het gezwel in haar hals kan ze niet bekostigen.
* Een moeder die ons smeekt of we haar dochtertje van veertien naar het buitenland kunnen sturen, ze heeft leukemie en de dokters hier kunnen haar niet meer beter maken maar moeder geloofde vast dat als wij haar naar het buitenland zouden meenemen ze daar beter zou worden.
* Een jongentje van 12 jaar met ernstige epilepsie, verlaten door zijn moeder toen hij drie jaar was, woont bij vader en stiefmoeder. Hij geeft een verwaarloosde indruk en krijgt niet geregeld een maaltijd, wat echter wel zeer belangrijk is met de medicatie voor zijn epilepsie. Hij heeft veel wonden van het vallen, hij kan niet praten maar lacht de hele dag, het is een vrolijk jongentje.
* Een jonge moeder van 23 jaar, dochtertje is 8. Ze is op haar 12e uitgehuwelijkt aan een oudere man. Hij is overleden aan HIV, zowel moeder als dochter heeft nu ook HIV. Ze werkte bij een koekjesfabriek maar is daar ontslagen vanwege haar gezondheidstoestand. Haar dochtertje is nog nooit naar school geweest en moeder kan de huishuur niet meer betalen en is moedeloos en wanhopig.
Het is ingrijpend en ook soms ontzettend moeilijk om de verhalen aan te horen, maar ook om beslissingen te maken in hoe we iemand kunnen helpen. Ik ben dankbaar met onze lokale werkers die helpen met een beeld te krijgen van ieders situatie en daarna de juiste beslissingen te maken. Bij urgente noden helpen we vaak op korte termijn met financiele steun en op langere termijn begeleiding en coaching in het zoeken naar werk, sociale netwerk uitbreiden enz.
Inmiddels hebben we ook een fijn systeem als team waarbij we intake gesprekken hebben met degene die met een hulpvraag komt, als team bespreken we daarna de situatie en maken een indicatie. We bespreken welke hulp we kunnen bieden en voor welke termijn. Ook evaluatie hoort hier nu bij, waardoor we een beter totaalbeeld krijgen.

Of ik een van haar tweeling wilde hebben…

De manden verkoop gaat goed, en telkens is de winkel met de producten weer bijna leeg. De producten zijn mooi en gewild zowel in Nederland als in Ethiopie. Dat betekent dat we ook weer nieuwe vrouwen kunnen toevoegen aan de vrouwengroepen. Door middel van de vrouwengroepen kunnen we een band opbouwen met de vrouwen en hen coachen. In dit vrouwenprogramma richten we ons op alleenstaande moeders en vrouwen in probleemsituaties. Door het contact met de andere vrouwen breiden ze hun sociale netwerk uit, waardoor ze sterker in de maatschappij komen te staan. Daarom zijn we zo blij dat de manden verkoop goed gaat en we kunnen uitbreiden. Een van mijn eerste vragen aan een vrouw in nood is altijd: kun je manden maken? Want dan kunnen we haar opnemen in de groep en verder begeleiden en kan ze wat bij verdienen.
Zo ook bij een vrouw op straat, ze had een jongentje op haar rug en eentje in haar armen. Ze vroeg of ik een van haar tweeling mee wilde hebben en meenemen. Ik stond, samen met een Nederlandse vrouw die zojuist ons project in Dukem had gezien, aan de asfaltweg op een busje te wachten en we schrokken van deze vraag. We begonnen een gesprekje met haar en ik vroeg haar: “Je vraagt dat vast niet zomaar, is het zo erg?”. Ze vertelde me dat ze vaak niet weet hoe ze de huishuur moet betalen, laat staan voldoende voedsel te kopen. Haar man heeft vaker geen werk dan wel en verdiend er te weinig mee om het gezin te onderhouden. Kleren wassen of enjera bakken is te zwaar met een tweeling erbij. Ze was juist die week weer weggestuurd bij een werkgever omdat de tweeling te lastig was. Na even nadenken vroeg ik haar: “Kun je manden maken of een andere handarbeid?”, waarop ze antwoordde: “Nee, maar ik wil het wel graag leren!”.
Ik legde haar uit dat we haar konden helpen, en vertelde hoe ze naar het inloophuis kon komen, en of ze de volgende week dinsdag daar heen kon komen. En ja hoor, de volgende week dinsdag zat ze in het inloophuis te wachten! Een gebedsverhoring, want het komt ook vaak voor dat ze er na uit het beeld verdwijnen.
Blen en Zelalem hadden een intake-gesprek met haar en duidelijk was dat ze binnen de selectie criteria viel. Ze genoot ook duidelijk van de vrouwenmorgen. Gelijk werd afgesproken dat ze de volgende dag training zou krijgen in het manden maken, van een van de ervaren vrouwen van de groep! De jongentjes kregen mooie kleertjes en schoentjes mee, waar ze trots in rond stapten die morgen. Met een dankbaar en tevreden gevoel stapte ik tegen 12 uur in een busje en er na op de gary (paard en wagen) richting huis.

Paas-morgen voor de vrouwengroepen

Na pasen kwamen beide vrouwengroepen bij elkaar in het inloophuis. Zelalem had een speciale meditatie voorbereid rondom het thema: “De tweede komst van de Heere Jezus”. Indringend vroeg hij de vrouwen een voor een of zij de Heere konden ontmoeten als Hij vandaag terug zou komen en of ze er naar uit keken.
Intussen kwamen er enkele straatmannen voor een kopje koffie langs, en ook zij sloten zich aan bij de meditatie en luisterden geboeid mee.
De vrouwen hadden weer prachtige manden mee en kregen weer nieuwe materialen mee om nieuwe manden te maken.
Omdat het een speciale dag was kregen ze allemaal een paas-cadeau mee: een emmer met daarin allerlei schoonmaak artikelen en een bezem en dweil, waarmee ze ontzettend blij waren!

Maaltijden voor bedelaars: “Hebben jullie zelf toch wel nu?”

In het tweede kwartaal hadden we weer een community maaltijd gepland, deze keer niet op onze compound maar gingen we de straatmensen bezoeken en hen een maaltijd en drinken brengen. Daarbij gebruikten we deze keer als evangelisatie materiaal het boekje: ‘De goede Tekenaar’, waar we mee hebben mogen helpen met de Amhaarse en Oromifa vertaling, geprint door CityBibles. Er was veel interesse naar, vooral de kleurige plaatjes spraken aan, en de boodschap van het Evangelie komt er mooi en duidelijk in naar voren.
We schrokken soms van de hartverscheurende situaties en de trieste verhalen van mensen. Een jonge moeder met haar dochtertje op straat, misbruikt en gedumpt. Blinde mensen. Een verlamde man die op een matrasje in een zinken hokje uitzichtloos voorzich uitkeek, altijd afhankelijk van wat andere mensen hem komen brengen aan eten en andere noodzakelijke dingen.
Wat me bijblijft is, ondanks de situaties van de mensen, hun zorg en liefde voor elkaar! Daar kunnen wij nog veel van leren. Een oude kreupele vrouw vroeg, nadat zij een maaltijd ontvangen had: “Hebben jullie zelf toch wel nu?”, waarbij de tranen me in de ogen sprongen.
Na deze dag komen er geregeld mensen langs voor een praatje en voor hulpvragen. Zo kwam er een dakloze man die graag een onderkomen zou willen hebben, een mobiel huisje van zinken platen. En een man met een rolstoel, de rolstoel banden waren kapot en hij had geen geld om het te repareren. Zo komen er dagelijks noden langs. We proberen te helpen waar we kunnen en altijd de weg naar God te wijzen.
We zijn nog hard op zoek naar fondsen om de projecten en onze teamleden te kunnen bekostigen en zo het werk te laten doorgaan in Ethiopie. Wilt u ook meehelpen om het werk van Addis Alem mogelijk te maken?

Actiemarkt in Ethiopie

Ook in Ethiopie doen we aan fondsenwerving!
Voor de familiedag van de internationale kerk in Debre Zeyt, waar wij bij aangesloten zijn, organiseerden we een actiemarkt waarbij mensen spullen konden geven om te verkopen. De leukste en handigste dingen kwamen voorbij: speelgoed, boeken, plantenstekjes, taarten en cakejes, en zelfs een herdershond-puppy om per opbod te verkopen! Stroopwafels, snoeprollen en potjes Nederlandse pindakaas en speculoos zijn hier veel waard en werden dan ook voor veel geld verkocht. Ook werden er diensten per opbod verkocht zoals een pannekoekenmaaltijd of een drie-gangen menu bij iemand thuis. Al met al hebben we een mooi bedrag opgehaald voor het Addis Alem project in Ethiopie, voor herhaling vatbaar!

Bijzondere response tijdens de vrouwenmorgens

Sinds kort hebben we twee vrouwengroepen, beiden komen 1 keer in de twee weken waarbij de ene week de ene groep komt en de andere week de andere groep. Het bleek lastig te zijn voor de vrouwen om wekelijks te komen (sommigen komen van verder weg) en het huishouden/werk voor een halve dag stil te leggen. Om hen gemotiveerd te houden en wel het contact te blijven houden hebben we toen besloten het om de week te doen, zo is het voor ons en voor hen ook behaalbaarder. De vrouwen genieten van de creatieve activiteiten, sommigen weten nog geen eens met een schaar fijnere vormen uit te knippen en vaak zorgt dat ook voor gegiegel en af en toe eens een grote zucht. Vooral nu ze sinds een aantal weken leren haken, soms gooien ze gefrustreerd het haakwerkje op de grond met een wanhopig: “Ik leer dit nooit!”. Toch krijgen we ze met enige positieve aansporing weer aan het haken en zijn zowel zij als wij supertrots wanneer het wel lukt. Ook tijdens de meditaties aan het begin van de morgen is er steeds meer aandacht en komt er af en toe respons, wat ik zelf heel bijzonder vindt. De vrouwen zijn over het algemeen namelijk erg gesloten en stil en laten niet snel in hun hart kijken. Een aantal van hen is Ethiopisch Orthodox, een aantal van hen niet echt Orthodox maar ook geen prostantse kerkganger, en een aantal zijn trouwe protestantse kerkgangers, maar over het algemeen is de Bijbelkennis minimaal. Vaak als we een gedeelte uit de Bijbel behandelen vraag ik rond wie er bekend is met het verhaal, waarbij er misschien 1 of 2 van 8 vrouwen er wel eens over gehoord hebben. Vorige week vertelde ik, ondersteunend met tekeningen op het whiteboard, het verhaal uit Joh. 10 over het verhaal van de schapen, en dat Jezus zegt: ‘Ik ben de Deur’ en ‘Ik ben de goede Herder, Ik geef Mijn leven voor de schapen’ waarbij we de toepassing naar pasen maakten. Een van de vrouwen had nog nooit van het bijbelboek Johannes gehoord terwijl ze een trouwe Ethiopisch Orthodoxe kerkganger is. De meesten van de vrouwen kunnen zelf ook niet lezen, waardoor wij het Bijbel lezen en meditatie gedeelte des te meer belangrijk vinden. Het is ook mooi om te ervaren dat Messie en Blen groeien wat dit betreft. Vaak bereid ik een Bijbel gedeelte voor, vertel ik in het Amhaars en Messie vertaalt naar Oromifa. Steeds vaker komen ook zij met bepaalde aanvullingen en opmerkingen, ook naar aanleiding van opmerkingen of vragen vanuit de vrouwen, en gaan we steeds meer richting bijbelstudie. Twee weken terug nodigde Blen een van de vrouwen uit om te eindigen met dank gebed, en dat deed ze. Dat was heel bijzonder. Zo mogen we Gods Geest zien werken in de harten van deze vrouwen, tot verheerlijking van Zijn Naam!

Teambuilding

Teambuilding is belangrijk voor een sterk team, zeker hier in Ethiopie. In de Ethiopische cultuur gaat men toch al snel uit van wantrouwen in plaats van vertrouwen en duurt het lang voordat er een ‘vertrouwelijke sfeer’ ontstaat. Dat is op zich al heel bijzonder aan ons team dat er langzamerhand, met vallen en opstaan, steeds meer een fijne en vertrouwelijke sfeer is onderling.
Toch blijven we werken aan team building en daarvoor hebben we pas weer het jaarlijkse team uitje georganiseerd. Deze keer naar Ziway: een boottocht op het meer waarbij we nijlpaarden en tientallen vogelsoorten hebben gespot en een eiland bezocht, en erna op een mooie, rustige plek hebben we met elkaar spelletjes gedaan. Het spel SET was het meest populair, het is niet gebonden aan taal of cultuur en vraagt inzicht en slim nadenken, en kan toch redelijk goed met verschillende leer niveau’s gespeeld worden (Aster is bijv. niet naar school geweest, Dinkuu maar voor 3 jaar, de anderen hebben echter vervolgopleidingen e.d. gehad). Het team houdt van uitdaging en een gezonde onderlinge rivaliteit. Al met al was het een geslaagde dag!

Start ‘Mannen handwerkgroep’

Zelalem, die ook social werker is, spreekt veel met de straat mannen wanneer ze naar de inloopmorgens komen. Hij probeert ook de oorzaken van hun huidige situatie te achterhalen. Veel verhalen zijn erg verdrietig en straalt veel eenzaamheid vanaf. Van de regelmatige bezoekers hebben twee mannen aangegeven graag handwerk te doen om zo wat inkomen te kunnen krijgen. We hopen komende tijd met hen naar mogelijkheden te zoeken voor training in het matten en rieten manden maken, en een opstart bedrag te kunnen geven waarmee zij langzaam, onder begeleiding, aan een eigen bestaan kunnen gaan opbouwen.
We zijn nog hard op zoek naar mensen die dit project financieel willen ondersteunen, er is nog veel geld nodig. Wilt u meehelpen straatmensen een kans te geven een eigen bestaan op te bouwen en een plekje in de maatschappij terug te kunnen krijgen, doormiddel van handwerktraining en coaching? Doneer nu uw bijdrage onder vermelding van ‘mannen handwerkgroep’ naar stichting Addis Alem. Alvast heel hartelijk bedankt!

Regelmatige bezoekers van de inloopmorgens

Sinds de laatste community meal komen er nu ook regelmatig een aantal straat mannen naar de inloopmorgens voor een kopje koffie en een gesprekje. Een van de mannen is gehandicapt en gebruikt een rolstoel, alleen zijn de meeste wegen in Ethiopie niet heel erg geschikt voor een rolstoel. Om bij zijn rolstoel te komen kruipt hij met twee houten blokjes onder zijn handen naar de rolstoel toe waarna zijn vriend hem er in tilt. Het valt ons als team op dat men erg betrokken is bij elkaar en ook zorgt voor elkaar. Ook vertellen zij over anderen in nood die niet mobiel genoeg zijn om naar het inloophuis te komen. Regelmatig trekken twee van het team er op uit om ook dezen een bezoek te brengen. Zo kwamen ze twee weken geleden bij een man die al jarenlang op straat leeft en in een gebouwtje woont van zeilen en zinken platen. Hij lag in zijn blootje op een matje, niet capabel om op te staan en voor zichzelf te zorgen. Ons team kocht vanuit het noodfonds een set lakens en een deken en gaven hem een stapel 2ehands kleding, waar de man ontzettend blij mee was.

Jeugd catechismus boekje

Het mooie ‘jeugd catechismus’ boekje van ds. Sonnevelt is een boekje om voor jongeren het christelijke geloof uit te leggen en hen de Bijbel te laten bestuderen. Er is schrijfruimte waar aantekeningen gemaakt kunnen worden. Dit boekje is vertaald naar het Amhaars, en met steun van Deputaatschap Bijbelverspreiding mogen we dit boekje laten drukken en introduceren bij de lokale kerken! Vorige week hebben we een mooie omslag gemaakt, met dank aan Antonie, voorzitter bestuur, die tijdens zijn bezoek in Ethiopie mooie foto’s heeft gemaakt hiervoor. Alleen de ‘eagle’ komt van internet 😉. De boekjes zullen deze maand worden gedrukt en er zal worden gestart met de introductie van de catechismus tijdens de trainingen van de lokale kerkleiders.

Bijbels en theologie boeken voor Ginchi

Naar aanleiding van de trainingsdagen in Ginchi kwamen er veel aanvragen voor Bijbels maar ook theologische boeken en ander studiemateriaal voor de kerkleiders. Zelalem regelt de inkoop en distributie van de Bijbels en boeken en zo kwamen er op een dag twee kerkleiders van Ginchi die namens de andere kerken de Bijbels en theologische boeken met grote blijdschap en dankbaarheid in ontvangst namen!
Wilt u ook meehelpen en Bijbels, studie boeken en evangelisatie materiaal sponsoren? Neem contact met ons op voor meer informatie!

Kleding boetiek

Voor de vrouwenconferentie hadden we een gedeelte van de woonkamer van het Social Center tijdelijk ingericht als ‘boetiek’ met onder andere tweedehands kleding, sieraden en speelgoed. Elke vrouw mocht met kinderen langs komen en kreeg voor haar zelf en voor haar kinderen een set kleding mee. De kinderen mochten een speelgoed of sieraad uitzoeken. Het was een succes en de vele blijde gezichten zullen we niet snel vergeten!

Maaltijden delen bij een lokale kerk

Niet altijd hebben we een maaltijd programma op onze eigen compound. We proberen steeds meer de contacten met lokale kerken te verstevigen en samen met hen activiteiten te ontplooien. Dat klinkt misschien makkelijk maar het heeft zo z’n eigen challenges. Sommige kerken denken er winst uit te kunnen halen, sommige kerken staan er helemaal niet voor open maar toch, heel langzaam aan merken we dat er steeds meer kerken voor gaan open staan. Zo hebben we pas een programma met een lokale kerk gedaan waarbij wij zorgden voor 50 maaltijden (kant-en-klaar-in-bakjes) en drinken, en de lokale kerk nodigden de arme gezinnen van in en buiten hun kerk uit en verzorgden een Bijbelse boodschap. Op de foto kunt u zien hoe we buiten de maaltijden in grote pannen klaarmaakten, en daarna binnen alles in aluminium bakjes verdeelden, dekseltje er op en klaar. Vele handen maken licht werk, en dat was hier ook zo: we hadden veel hulp waarbij het samenwerken als team al genieten was. Het was mooi om dit programma zo te organiseren met een lokale kerk, de samenwerking te zien/ervaren en we hopen dat we steeds meer de nood van de armen kunnen neerleggen bij de lokale kerken en hen te helpen/begeleiden met het geven van praktische noodhulp.

Vrouwen kerst conferentie

In Ethiopie vierden we iets later kerst dan in Nederland. Hier was het weekend van 7 januari kerstfeest. Naar aanleiding van kerstfeest organiseerden we een vrouwen conferentie. Hierbij hebben via de lokale kerken vrouwen uitgenodigd, die op sociaal, economisch of geestelijk gebied extra hulp en begeleiding nodig hebben. Meer dan 60 vrouwen kwamen! Dat was erg bijzonder. We konden gelijk fijn gebruik maken van de nieuwe tukel op de compound en ook staan er grote bomen op de compound waardoor er voldoende schaduw was. Al lang hadden we het erover om de geslachtslijn van de Heere Jezus uit Mattheus 1, en dan vooral de vrouwen die hierin benoemd staan, te behandelen. De levens en de verhalen rondom deze vrouwen (Thamar, Rachab, Ruth, Bathseba, Maria) zijn situaties die ook nu in het dagelijkse leven spelen. De pijn, schaamte, verdriet zijn herkenbaar. Het bijzondere is dat de volheid en grootheid van Gods genade hierin zo duidelijk naar voren komt. En dat mochten we meegeven aan de vrouwen. In welke situatie ze zich dan ook bevinden, God is genadig. De Heere Jezus is niet gekomen om te oordelen, maar om zondaars zalig te maken!
Op de foto een kleine impressie van het programma. Ons team wat druk aan het werk is in de keuken. Met het meegeven van de Bijbelse boodschap stonden we als vrouwelijke leden van het team voorin (Aster, Blen, Bakalu, Lieneke een Nederlandse vrouw die mee hielp, Gerdine, Meseret en Blen). Zelalem en Meseret vertelden per vrouw van Jezus’ geslachtslijn hun levensverhaal vanuit de ‘ik’-vorm, en gekoppeld aan de vrouw stapten we één voor één naar voren. Aan het eind stonden we als zes vrouwen op een rij (we noemden Eva eerst als eerste vrouw toen alles nog perfect was en er geen zonde, schaamte of verdriet bestond), en lieten zo stuk voor stuk Gods genade zien, eindigend bij de geboorte van de Heere Jezus. We hopen dat de vrouwen dit niet snel zullen vergeten, de grootte en waarde van het kerstevangelie mogen ervaren, en hun levens en harten tot God mogen keren om Gods rijke genade te ontvangen!

Nieuwe Tukel op de compound

Dinkuu en Pim bouwden samen een prachtige tukel op de compound. Zo hebben we een fijne schaduwplek en kunnen we hier mensen ontvangen, koffie drinken en team besprekingen houden. Ook voor programma’s is het een fijne plek om te zitten. Er moet nog gras overheen, dat is op dit moment prijzig, maar na de regentijd zal het goedkoper zijn dus dan hopen we een mooi grasdak er op te kunnen leggen.

Practische/diaconale hulp: kerken inspireren

Tijdens de drie trainingsdagen in Assella wilden we ons graag richten op de praktische noden, en dus hadden we de, aan de training deelnemende, kerken gevraagd of ze mensen wisten in hun kerk die in nood waren. Alleen die vraag zelf was al goed denk ik, want tijdens de bezoeken zeiden de leiders al: wij wisten echt niet dat deze mensen in zulke nood waren. We hopen dat dit hen aanzet om nog meer hierbij stil te staan en ‘oren en ogen open te houden’ voor noden in hun gemeenten. Tijdens die dagen bezochten Gerdine en Blen, samen met een afgevaardigde van een lokale kerk, dus een aantal mensen in nood.
Allereerst ontmoetten we een alleenstaande vrouw met twee kleine jongens, die voornamelijk van bedelen rond komt. Het jongste jongetje hoestte flink en oogde ziek, en de kinderen hadden amper kleren aan, terwijl het toch behoorlijk koud was vooral in de avond/nacht. In samenspraak met haar kerk steunen we, dankzij de fondsen van Addis Alem Nederland, voor een half jaar met huishuur en een maandelijks bedrag voor wat extra fruit/groenten. De kerk gaat in tussentijd met haar zitten of ze de kinderen naar een kinderopvang kan brengen en zo zelf kan gaan werken.
Via een andere kerk kwamen we bij een meisje van net 20 met een dochtertje van 2 jaar. Ze werd als jong kind weggegeven aan huishoudens om te werken, ze was moslim. Op haar achttiende werd ze verkracht door één van de familieleden van zo’n werkhuis, en is ze gevlucht uit schaamte. Nu woont ze in een kamertje van 1,50 bij 2 meter! Ze verkoopt koffie en thee langs de weg om rond te komen en de huur van 8 euro per maand te betalen. We waren erg geshockeerd door haar verhaal, en we waren heel dankbaar te horen dat ze kort na de bevalling in contact kwam met protestantse christenen die haar hebben geholpen en dat ze nu ook een trouwe kerkganger is! Ook voor haar hebben we via de kerk voor een half jaar de huishuur betaald en een maandelijks bedragje voor wat extra voedsel of kleding. We hadden een koffer met tweedehands kleding mee en konden bij de verschillende bezoeken hiervan ook fijn uitdelen.
We hopen dat we de kerken hiermee ook hebben kunnen inspireren om open te staan voor de noden in, maar ook buiten hun gemeenten. Vaak voelen kerken zich ook machteloos en weten ze ook niet wat ze er aan moeten of kunnen doen. Tijdens de bezoeken hebben we ook met de kerkleiders gepraat over deze onderwerpen, en we zouden er graag meer over willen praten met kerken, dat zou een structurele oplossing kunnen zijn voor de grote armoede hier. Als de kerk gaat functioneren als het lichaam van Christus, voor elkaar zorgend en voor mensen daarbuiten, daarbij wijzend op Christus als Zaligmaker. Dat de kerk ook een sociaal vangnet wordt. Want wij alleen kunnen wel van alles doen, maar wij zijn niet voor altijd op deze aarde, maar de kerken zullen doorgaan, generatie op generatie. Daarbij is discipel schap ook heel belangrijk: het trainen en coachen van de nieuwe generatie.
Aan het eind van de vrijdagmiddag gingen Blen en Gerdine met de kinderen alvast naar de stad terug terwijl Pim en Zelalem de jongerendienst leidden. We gingen even naar de winkel, en daar stond een jongen, 12 jaar zo bleek later, al rillend en bibberend loten te verkopen aan de straat. Blen keek me aan en zei: hebben we niet nog een trui of vest mee voor deze jongen?
Wat een verheuging dat Blen hier zelf mee kwam. Dit is voor ons een mooi resultaat van het proces waarbij Gerdine met ons team samenwerkt en hen probeert te inspireren om de nood van de armen te gaan zien en te doen wat ze kunnen doen, waarbij ze verschillende dingen overwegen zoals termijn, hoeveelheid van hulp, zelfstandigheid niet weg nemen enzovoorts.
De jongen was graat mager, had dof bruin haar (wat een teken van ondervoeding is) en allemaal soort exceem op z’n gezicht en hals. Hij vertelde dat hij als kind al naar de stad was gekomen, zijn familie ver weg op het platteland woont, samen met z’n broer verkoopt hij loten in de stad om rond te komen. Ze dachten in de stad rijk te kunnen worden, maar dat werd één grote teleurstelling, zoals zoveel andere jongeren in de stad hetzelfde ervaren. We vroegen hem alsjeblieft naar een kerk te gaan, en ook er aan te denken om terug naar zijn ouders te keren en daar bijvoorbeeld op het land te werken. Blen kocht speciale zalf en wat vaseline voor zijn huid en gaf hem wat shirts en een trui die hij gelijk aandeed. En Jafeth en Japshra gaven, zij het na enige moeite, hun chocolade reep aan deze jongen.
We merken dat wanneer we openstaan voor noden, God ons ook mensen op onze weg plaatst die we (tijdelijk) kunnen helpen en vooral op Christus mogen wijzen!

Nachtelijke onrust

Het is half drie in de nacht als ik Joy, de hond, hoor blaffen. Voor ons huis ligt ‘red ash’ (rode gravel), waardoor je goed hoort wanneer er iemand voor het huis langsloopt. Ik hoorde het red ash knerpen, keek uit ons raam aan de voorkant van het huis en zag een rare lange schaduw. Meestal blaft Joy om andere honden en dan check ik even en zie ik wat schaduwen van honden. Pas gingen de honden uit de wijk wel erg tekeer, en warempel: er liepen twee hyena’s voor ons huis, af en toe komen ze achter van het platteland naar de stad opzoek naar een lekker geurend karkas. Deze keer zag ik dus een rare lange schaduw dus ik liep naar de zijkant van het huis en opende het kleine raam. Daar stond hij, een man van rond de dertig, armoedige kleren aan en een verfromelde juten zak naast hem. Hij stond een draad op te rollen. Van allerlei gedachten schoten door m’n hoofd: iemand van het platteland die de weg kwijt was, dronken misschien, dakloze. Hij keek rond en ik dacht dat hij me zag. De buurman op bellen (de man stond voor het huis van de buurman) had dan geen zin meer, dacht ik. Ik riep in het Amhaars: “Hé, wat doe je daar?” De man schrok op, graaide naar z’n jutenzak en zette het op een rennen. Ik riep nog een paar keer, want ik realiseerde me plotseling dat deze man elektriciteits draden aan het stelen was! Ik hoopte dat buurtmensen me zouden horen naroepen en er achteraan zouden gaan, ik was zelf boven en er achterna rennen had geen zin. De buurman hoorde het geroep en verscheen slaperig op zijn balkon. Ik vertelde het verhaal en hij belde de wijkwacht die even later in een auto rondreed. De buurman zei met enige humor: “Nou, wij hebben allebei nog stroom, dus onze zal hij niet hebben gestolen”. Pim was inmiddels ook wakker geworden en keek rond met de zaklamp, en ja hoor, aan de paal die tegen ons huis waar verschillende elektriciteitsdraden aan zijn vastgebonden, is de onderste aan beide kanten afgeknipt. Aan de overkant van de straat zien we een heel stuk draad loshangen. De dief was dus nog niet klaar, en doordat hij was betrapt heeft hij niet alles mee kunnen nemen. Heel lekker sliepen we niet meer daarna, de adrenaline stroomt door me heen. Met verbazing bedenk ik hoe je in je adrenaline schok kan reageren en geeneens helder kunt nadenken, ik baal er stiekem van dat de man ervan door is gerend, met een slimmere aanpak hadden ze hem misschien kunnen pakken. Aan de andere kant kreeg ik er rust in en mijn gebed vormde zich als vanzelf: of dat mijn roep: “hé, wat doe je daar?” hem mag wakker schudden en tot bekering mag leiden. Hebben wij niet allemaal als zondige mensen zo’n ‘wake-up-call’ nodig?