Nachtelijke onrust

Het is half drie in de nacht als ik Joy, de hond, hoor blaffen. Voor ons huis ligt ‘red ash’ (rode gravel), waardoor je goed hoort wanneer er iemand voor het huis langsloopt. Ik hoorde het red ash knerpen, keek uit ons raam aan de voorkant van het huis en zag een rare lange schaduw. Meestal blaft Joy om andere honden en dan check ik even en zie ik wat schaduwen van honden. Pas gingen de honden uit de wijk wel erg tekeer, en warempel: er liepen twee hyena’s voor ons huis, af en toe komen ze achter van het platteland naar de stad opzoek naar een lekker geurend karkas. Deze keer zag ik dus een rare lange schaduw dus ik liep naar de zijkant van het huis en opende het kleine raam. Daar stond hij, een man van rond de dertig, armoedige kleren aan en een verfromelde juten zak naast hem. Hij stond een draad op te rollen. Van allerlei gedachten schoten door m’n hoofd: iemand van het platteland die de weg kwijt was, dronken misschien, dakloze. Hij keek rond en ik dacht dat hij me zag. De buurman op bellen (de man stond voor het huis van de buurman) had dan geen zin meer, dacht ik. Ik riep in het Amhaars: “Hé, wat doe je daar?” De man schrok op, graaide naar z’n jutenzak en zette het op een rennen. Ik riep nog een paar keer, want ik realiseerde me plotseling dat deze man elektriciteits draden aan het stelen was! Ik hoopte dat buurtmensen me zouden horen naroepen en er achteraan zouden gaan, ik was zelf boven en er achterna rennen had geen zin. De buurman hoorde het geroep en verscheen slaperig op zijn balkon. Ik vertelde het verhaal en hij belde de wijkwacht die even later in een auto rondreed. De buurman zei met enige humor: “Nou, wij hebben allebei nog stroom, dus onze zal hij niet hebben gestolen”. Pim was inmiddels ook wakker geworden en keek rond met de zaklamp, en ja hoor, aan de paal die tegen ons huis waar verschillende elektriciteitsdraden aan zijn vastgebonden, is de onderste aan beide kanten afgeknipt. Aan de overkant van de straat zien we een heel stuk draad loshangen. De dief was dus nog niet klaar, en doordat hij was betrapt heeft hij niet alles mee kunnen nemen. Heel lekker sliepen we niet meer daarna, de adrenaline stroomt door me heen. Met verbazing bedenk ik hoe je in je adrenaline schok kan reageren en geeneens helder kunt nadenken, ik baal er stiekem van dat de man ervan door is gerend, met een slimmere aanpak hadden ze hem misschien kunnen pakken. Aan de andere kant kreeg ik er rust in en mijn gebed vormde zich als vanzelf: of dat mijn roep: “hé, wat doe je daar?” hem mag wakker schudden en tot bekering mag leiden. Hebben wij niet allemaal als zondige mensen zo’n ‘wake-up-call’ nodig?

Trainingsdagen in Assella

De laatste trainingstrip van het jaar 2018 was in Assella. En dit keer ging Gerdine met de twee jongste kinderen ook mee, en ook Blen van ons team ging mee. Het was ruim 3 uur rijden met alle hobbels, gaten en verkeersdrempels (zonder verlichting of waarschuwing) op de weg.
Op de oude missionaries compound van de Lutheran Church hadden we drie fijne trainingsdagen. We hadden drie doelgroepen: Kerkleiders, kinder/zondagschoolwerkers en jongeren. Voor de kerkleiders kwam dr. Geleta en gaf les op het gebied van kerkleiderschap en Pim gaf les over het belang van bijbelstudie en bijbelgetrouwheid. Voor de kinder/zondagschool werkers behandelde Zelalem het ondewerp ‘communicatie met kinderen’, ‘het interactief vertellen van een Bijbelverhaal’, Blen en Gerdine behandelden de verwerking van het Bijbelverhaal dmv knutsel/drama waarbij zij de kist met bijbel- en knutsel materiaal introduceerden. Op vrijdagmiddag en zaterdagmorgen was er een jongerenconferentie waarbij Pim en Zelalem de jongeren les gaven in bijbelgetrouwheid en christelijke waarden en normen. De trainingen waren goed georganiseerd door ons team, waarbij ze elkaar overlapten (in verschillende gebouwen) zodat we optimaal gebruik konden maken van de tijd die we hadden en de personen waarmee we naar deze plaats kwamen. Het was fijn om zo als team te gaan, en na drie intensieve dagen waren we ook weer dankbaar en blij toen we zaterdagavond veilig thuis waren.

Noodhulp aan een jonge moeder

Teddy, een medewerker van de school waar onze kinderen naar toe gaan, vroeg me twee weken geleden om alsjeblieft mee te gaan naar een jonge vrouw, of ik werk voor haar had. Vorige week drong hij nogmaals er op aan. Bij navraag hoe hij haar kende vertelde hij dat ze een trouwe kerkganger is en hij had gehoord van haar situatie. De kerk zelf wist niet goed hoe ze hier mee om moesten gaan (wat in de meeste kerken hier zo is overigens). Van de week hebben Blen, Teddy en ik haar opgezocht. Direct bij de eerste indruk werden we geraakt en ontzettend dankbaar dat God ons hierheen heeft geleid. Deze vrouw was werkelijk in een noodsituatie. Nadat buren krukjes kwamen brengen om te kunnen zitten (er lag alleen een kaal matrasje in een ruimte waar amper drie mensen konden zitten) vertelt het meisje haar verhaal. Ze komt van het platteland, zo’n drie uur rijden hier vandaan. Ze heeft een diploma in IT (vergelijkbaar met MBO diploma), maar op het platteland is geen werk te vinden. Daarom is ze hier in Debre Zeyt bij China-Western Industry gaan werken. Dit is een groot industrie terrein waar inmiddels zo’n 30.000 jongeren (!) werken. Een prachtige werkgelegenheid maar de salarissen zijn karig, het zijn lange dagen en gevaarlijk werk. Daarnaast is de sociale situatie uitermate zorgelijk. Omdat de meisjes van het platteland komen zijn hun ouders/familie ver weg en men is niet of nauwelijks voorgelicht. Ze voelen zich eenzaam en zoeken geborgenheid, liefde, aandacht. Dat denken ze bij een jongen op het eerste oog te kunnen vinden, ze gaan samen wonen en zodra het meisje zwanger is gaat de jongen weg. De jongen komt ook vaak van het platteland waarbij de sociale controle van familie ook wegvalt en de jongen niet leert zijn verantwoordelijkheden te nemen en de consequenties te ‘facen’. Zo ook dit meisje, ze had een jaar lang een relatie, werd zwanger en de vader is er vandoor. Ze werkte in de fabriek tot de bevalling. Het kindje is nu 3 maanden oud, we zijn verwonderd dat ze tot nu toe het kindje heeft kunnen voeden. Zonder moeder/oma/oudere vrouw die haar kon helpen/begeleiden. Haar familie heeft ze nog niet op de hoogte durven stellen. Het kindje (jongentje) ziet er gelukkig gezond en goed gevoed uit. Het heeft een nylon hemdje van zn moeder aan en een dunne sjaal om hem heen gewikkeld. De nachten zijn op dit moment erg koud, en wanneer ik het kamertje check schrik ik van de situatie: onder de deur is een opening van zo’n 15 cm, ramen zijn er niet (enerzijds gelukkig maar, anders komt er nog meer kou binnen), geen deken/laken/kussen, in een hoek hangt een plastic tas met alle kleren die ze heeft. In een andere hoek staan wat potjes en pannetjes en een houtskool stoof om te koken. We hebben een fijn gesprek met het meisje, we hebben haar mogen bemoedigen vanuit Gods Woord, en we sloten af met gebed. We beloven haar de volgende dag terug te komen met babydeken, kleertjes, mutsjes, lakens, deken en een kussen. Het meisje is stil en emotioneel. Ook wij nemen emotioneel afscheid, het heeft ons behoorlijk geraakt. We lopen rustig terug naar de wijk van de school, ondertussen kunnen we fijn napraten. Wat fijn om zo’n bezoek met Blen te kunnen doen, vooral om haar visie en haar gedachten hierover te horen en op elkaar af te kunnen stemmen hoe we verder kunnen met hulpverlening. Het is een groot gevaar om zelfstandigheid te ondermijnen en afhankelijkheid te creeeren, ik denk dat dat nog de grootste uitdaging is: dat te voorkomen maar toch de nodige hulp te bieden. Geld, kleding, boodschappen enzovoorts geven is in principe makkelijk en ook zeker hoognodig, maar wanneer doe je het goed? De volgende dag bespreken we eerst als team het noodgeval en besluiten we haar te ondersteunen met een boodschappen packet en een klein beetje handgeld en de huishuur totdat de baby 6 maanden is. Ondertussen coachen we haar en gaan we samen kijken naar werkmogelijkheden. Samen met Blen vullen we een boodschappenpakket en we verzamelen babydekens, mutsjes, kleertjes en wat knuffels die we vanuit Nederland regelmatig krijgen, en we kopen op de markt bedlakens, kussen en deken. Wat heerlijk en bemoedigend: Gods voorzienigheid en Zijn zorg. Hij zond ons naar dit meisje met haar baby, om haar te kunnen helpen. Dan heeft ze misschien fouten gemaakt, maar God is genadig!

Oogsttijd

Overal waar je kijkt zijn er boeren aan het oogsten. Een prachtig gezicht! De witte velden, wuivend in de wind. En over het algemeen wordt er nog met de hand geoogst, ook dat is een prachtig gezicht, maar is zeker wel arbeids intensief, respect voor deze hard werkende arbeid(st)ers! De laatste maand zijn er behoorlijk wat regens gevallen, vooral richting het noorden van het land waren er dagenlang regenbuien, waardoor er daar veel oogst is ‘verregend’. In het midden van het land valt het gelukkig mee en kunnen de boeren nu gaan oogsten. Ezels volgeladen lopen af en aan, overal liggen grote hopen met bundels teff. We stopten gisteren even om er een foto van te maken, ik zag een man de bundels op een hoop leggen, en spontaan kwam het lied in me op: “Bringing in the shieves, bringing in the shieves, we shall come rejoicing, bringing in the shieves.”

APK

Het was weer tijd voor de jaarlijkse APK van onze Landcruiser. Aangezien deze van het bouwjaar 1992 is, werkt niet alles meer zo goed als dat het zou moeten werken, en knutselen we er regelmatig zelf aan. Gelukkig rijdt de auto nog prima en is oersterk. Maar, we hadden er een hard hoofd in of de auto de APK goed zou doorkomen. Er zijn bepaalde garages voor, dus Pim reed naar Addis naar zo’n garage. De eerste paar keren dat hij er kwam was de zaak dicht of was de juiste persoon er niet. Uiteindelijk, ja hoor, de auto kon gechecked worden. De remmen, koplampen, remlichten enzovoorts werden even getest of dat het werkte. Geen rolband of iets dergelijks, je moet even een stukje rijden en remmen. Remt de auto: prima! Nadat de controleur een aantal rondjes rond de auto had gelopen vulde hij een papiertje in. De achteruitrij-lichten deden het niet en nog wat andere ‘kleine’ mankementen. Per mankement betaal je extra bovenop de gewone kosten voor de APK, met de waarschuwing erbij dat je de mankementen zo snel mogelijk moet laten maken! Na betaling van totaal 240,00 ETB (nog geen 10 euro!), hadden we het keuringsbewijs in handen. De Landcruiser kan er weer een jaar mee door. Toch werden we weer even stil gezet bij het feit dat alle auto’s hier dus op deze manier worden gecheckt en goedgekeurd.. Je betaalt voor de mankementen, maar of dat helpt om een ongeluk te voorkomen? Niet gek dus dat er zo verschrikkelijk veel ongelukken gebeuren. Niet alleen aan de staat van de auto’s te wijten natuurlijk, maar de ongelukken die we hebben gehad hadden toch voor het grootste gedeelte te maken met remmen die niet (goed) werkten van de grote rode Sinotrucks (Chinese vrachtwagens, ook wel rode duivels genoemd vanwege het hoge aantal dodelijke ongelukken waar deze trucks bij betrokken zijn). Daarnaast is de rij-kunde van de meeste chauffeurs ook niet heel geweldig, het rijbewijs wordt hier met gemak gehaald. Het is (gelukkig) behoorlijk prijzig, maar het bestaat voornamelijk uit theorie lessen en voor de praktijk moet je op een afgebakend terrein slalommen. Al hoe wel er op dit moment ook hierin nieuwe maatregelen worden genomen en er strenger en beter wordt getraind. Met het keuringsbewijs in handen konden we de sticker voor het jaar 2011 aanvragen, waarbij je gelijk belasting betaalt voor dat hele jaar. Zo kun je weer ‘zonder problemen’ de weg op in Ethiopie.

Voorbereidingen Sendedo Vrouwengroep

Na de regentijd pakken we als Addis Alem weer de lopende en ook  nieuwe activiteiten op. Dat vergt ook altijd weer veel voorbereidingen, bijvoorbeeld door meetings met het hele team team te organiseren om het afgelopen seizoen te evalueren en de plannen aan te passen voor het komende seizoen.

(meer…)

Vertaalwerk: correctie en puntjes op de i

De laatste tijd zijn we onder andere bezig geweest met de correctie van de vertaling van ‘De Good Artist’. Het is een mooi, klein boekje met duidelijke plaatjes over iemand die goed kon tekenen en op een dag begon met iets moois te tekenen op een leeg blad. Hij tekende dieren, planten en bomen en als laatst tekende hij mensen. Maar aan 1 ding mochten ze niet aanzitten: de verboden verfpot…

(meer…)

Theologische studenten

De man op de foto is een lokale evangelist. Hij heet Warku Kebede en dient een lokale gemeente in Arjo, een plaats in west-Ethiopië. Sinds dit schooljaar steunen wij hem naar een theologische school in de stad Nekemte.
Onder de hoofdtak ‘Training en Educatie’ steunen we 10 studenten naar bijbelscholen en seminaries door heel het land. Omdat de student en/of zijn kerk geen geld heeft om dit te betalen, betaalt Addis Alem Ethiopië het collegegeld. We zoeken nog mensen die de studies van 2 studenten willen ondersteunen (waaronder die van Warku). Met uw steun kunnen we evangelisten en predikanten toerusten, zodat ze een betere ondergrond krijgen en bijbelgetrouw onderwijs geven binnen de lokale kerken in Ethiopië.

De scholen zijn weer (bijna) begonnen!

De hevige regens zijn een eind voorbij, en daarmee loopt de drie maanden durende regentijd tegen zijn einde. 11 september heeft Ethiopië het nieuwe jaar 2011 mogen vieren, en deze en volgende week beginnen de meeste scholen, na een lange zomervakantie (juli-september) weer met hun lesprogramma’s. De meeste kinderen hier staan te springen om weer naar school te mogen! Dit betekent dat er weer nieuwe uniformen moesten worden aangemeten en besteld. Dat was een hele administratie kluif, gelukkig was ons team er op tijd mee begonnen. Ook afgelopen week mochten we weer heel wat kinderen blij maken met hun nieuwe uniform, schriften en ander schoolmateriaal. De registratie- en eerste maand schoolgeld is ook betaald. Op dit moment sponsort Addis Alem Ethiopië ongeveer 60 kinderen naar school! Een gedeelte van deze kinderen worden gesponsord door DKF rn een aantal hebben persoonlijke sponsors in Nederland. Al deze kinderen krijgen goed onderwijs en daarmee nieuwe kansen, nieuwe hoop! De kinderen krijgen algemene kennis en vaardigheden op school aangeleerd (christelijke scholen bestaan hier niet), en de Bijbelse kennis mogen wij als Addis Alem team hun bijbrengen door hen te begeleiden en te coachen! PS: Voor vijf kinderen zijn we nog op zoek naar een persoonlijke sponsor. Wilt u ook een kind naar school sponsoren? Neem dan contact op met de stichting Addis Alem in Nederland.

Weer thuis in Ethiopië!

Na een veelbewogen verlof zijn wij weer geland in Ethiopië. Onze reis verliep prima, alhoewel we er ook wel tegenop gezien hebben. Om Ethiopië binnen te komen is een visum nodig, omdat we nog geen werkvergunning hebben. We hoopten op een 6-maanden visum, maar dat kan ook zomaar een 3-maanden visum zijn.

(meer…)

Vrouwen community meal

Rond pasen organiseerden we als Addis Alem team weer een community meal. Deze keer heeft de staff zich gericht op vrouwen, zo’n 10 lokale kerken werden gevraagd om een aantal vrouwen uit te nodigen, die laag in de samenleving staan en die sociaal gezien extra aandacht en begeleiding/coaching kunnen gebruiken. Het thema voor die dag was: ‘Geworteld zijn in de zekerheid van Gods liefde’. (meer…)

Even voorstellen: Blen

Dit is onze nieuwe stafmedewerkster, Blen. Zij is gespecialiseerd in administratie en accountancy en heeft daarnaast ook een opleiding als sociaal medewerkster gehad, dus zij is een perfecte aanvulling op ons team. Zij regelt de administratie en de financiën samen met Meseret die cashier is. (meer…)

Legalisatie proces

Nu de activiteiten van Addis Alem meer en meer uitbreiden, en daarmee de staff ook, is het zoeken naar een juiste manier van legalisatie voor de overheid. Als Addis Alem zetten wij ons in op verschillende gebieden, en dat maakt het qua keuze voor soort organisatie erg lastig… (meer…)

Trainingen op het platteland

Ethiopië is vanouds een christelijk land met een eigen kerkelijk structuur, de Ethiopisch Orthodoxe Kerk. In de afgelopen 30 jaar is het percentage protestantse kerken erg gegroeid. Helaas zien we in de lokale kerken waarmee we contact hebben, dat er erg weinig basis is qua kennis en doctrine. Veel kerkleiders gaan mee met charismatische stromingen waarbij ze Gods Woord als basis vergeten. Zeker op het platteland is het kennisniveau erg laag. Ook wordt het platteland vaak vergeten wanneer er trainingen worden gegeven.

In de afgelopen tijd hebben we verschillende trainingen mogen geven aan kerkleiders, dominees, evangelisten en ook aan zondagsschoolmedewerkers. We proberen bijna altijd te focussen op kerken op het platteland. We willen geen kerken uitsluiten van de trainingen, zodat er kerkleiders participeren met uiteenlopende achtergronden. Zo trainen we dominees en evangelisten vanuit Lutherse kerken, Menonieten, Pinkstergemeentes, Presbyteriaanse kerken en nog veel meer.

Tijdens de trainingen behandelen we onderwerpen zoals het gebruik van catechismussen, kerkelijk leiderschap, belang van het focussen op verschillende doelgroepen, dwalingen in de kerken en dergelijke. Verschillende onderwerpen kunnen we zelf behandelen met onze medewerker Zelalem en Pim en voor andere onderwerpen nodigen we externe trainers uit, die een Bijbelgetrouwe visie hebben. Op deze manier mochten we in de afgelopen 6 maanden 5 trainingen geven voor kerkleiders en 2 trainingen voor zondagsschoolmedewerkers.

IMG_0915.JPG

We zien dat de trainingen effect hebben op de manier waarop de dominees en evangelisten hun werk doen. Maar ook komen we er steeds meer achter hoe een honger er is naar Bijbelgetrouw onderwijs en training. Vooral vanaf het platteland komen er steeds meer aanvragen voor trainingen. Daarom willen we graag meer trainingen geven in het komende jaar. Vind u dit werk ook belangrijk? Steun dit doormiddel van gebed en financieel support.

 

Je eigen Bijbel kunnen lezen, is dat niet heel gewoon?

Voor ons zo gewoon: we slaan onze Bijbel open en we kunnen Gods Woord lezen én begrijpen! Voor veel mensen hier in Ethiopie is dat niet zo gewoon. Ondanks dat er inmiddels op veel plaatsten (overheids)scholen zijn, zien we veel analfabeten, zowel volwassenen als kinderen. (meer…)

Weefgetouw

Soms gebeuren er mooie dingen, soms duurt het langer voor er direct resultaat te zien is. Zo ook binnen de programma’s van het Social Center. Een oudere, zeer arme, bedelende man is al voor ruim een jaar een trouwe bezoeker van de inloopmorgens. Vaak komt hij voor een praatje, een bakje koffie en een broodje… (meer…)

Challe

Wanneer op een morgen de afval ophaal dienst langskomt, en ik help met de zakken buiten zetten en gelijk goed dichtbind zodat de dieren op straat zich niet tegoed kunnen doen aan Jafeths luiers of onze paperassen, valt me op dat er een groepje mensen op straat staat, gebogen om iets. Dichterbij gekomen zie ik (meer…)