Echte gastvrijheid – Hannah

Gelukkig nieuwjaar iedereen! Gisteren was het nieuwjaarsdag hier in Ethiopië. Op deze dag heeft bijna iedereen vrij, worden vrienden en familie uitgenodigd en wordt er feest gevierd. Rond deze tijd van het jaar komen ook de gele meskel-bloemetjes uit, waardoor veel mensen gele kleren aan doen en zichzelf versieren met (Chinese) nep-bloemetjes. Reden genoeg voor een gele groepsfoto met Hannah, Japshra, Jafeth en de hond Dino 😉
In de ochtend werd er opeens op het hek van de compound geklopt, er stonden 4 meisjes in traditionele jurken voor de deur, die begonnen te zingen. Ze konden niet meer Engels dan ‘what’s your name?’ en wij niet meer Amhaars dan een paar woorden als ‘dankjewel’ en woorden waar je in deze context niks aan hebt (zoals busstation, brood, koffie en sinaasappel). De bedoeling is dat je geld geeft, maar wij gaven ze ieder een kwart van een typisch Nederlandse stroopwafel, wat ze erg lekker vonden.
We waren, samen met het gezin van Pim en Gerdine, voor de lunch uitgenodigd bij een Ethiopische vrouw. Ze leeft met haar zoontje van een jaar of 3 in een woning met één kamer, ik denk niet veel meer dan 25 m2 in totaal. Haar kamer was versierd met ballonnen en witte linten, wat later wc-papier bleek te zijn. Ze had een maaltijd klaargemaakt met traditionele enjera (soort pannenkoek), pittige saus, aardappels en zelfs het luxe-product kip. Zelf aten zij en haar familie (die er ook was) niet mee, ze zeiden dat ze al gegeten hadden.
Ik heb bewondering voor wat ze deed, ik denk dat dit echte gastvrijheid is: ze had zelf bijna niks, maar had voor ons, ‘rijken’, een uitgebreide maaltijd klaargemaakt en ons ongeveer al haar kip gegeven. Dat zet mij wel aan het denken: hoeveel heb ik daadwerkelijk over voor anderen? Misschien is het wel zo dat hoe meer je hebt, hoe moeilijker het is om weg te geven. Net als de rijke man die alles wilde doen om God te dienen, behalve zijn bezittingen te verkopen en uit te delen aan de armen (Lukas 18:22-23).
Halverwege de maaltijd hoorden we opeens veel geluid buiten. In het huis aan de overkant was net iemand overleden en zojuist waren de eerste familie en vrienden aangekomen. Waar in Nederland vaak een huis heel stil lijkt als er iemand overleden is, gaat dat hier heel anders. Drie dagen en nachten lang wordt er luid geklaagd en gehuild, maar daarna mag er ook niet meer gerouwd worden en gaat het normale leven weer verder.
’s Avonds aten we met veel Nederlandse gezinnen bij een ‘westers’ huis. Ik moest wennen aan de trap met gelijke (en naar mijn idee lage) treden en was verrast door warm water uit de kraan. Ik ben echt dankbaar voor het huis waar we nu wonen, we hebben ons eigen plekje en in principe alles wat je nodig hebt om te leven. Soms is het wel wat behelpen als er geen waterdruk is en je moet douchen onder vijf miezerige en vaak koude straaltjes. Op dat soort momenten besef je wat een voorrecht het is om opgegroeid te zijn in een land waar dingen als warm water, een vaatwasser, een wasdroger en stabiele elektriciteit zo goed als vanzelfsprekend zijn.
De regentijd loopt ten einde dus hopelijk de eindeloze modderspetters op mijn kleren en de vieze voeten ook… Komende weken worden lekker druk met het uitdelen van schoolspullen, het organiseren van een ‘community meal’ voor straatmensen, en de voorbereidingen voor de trainingen voor dorpjes in de buurt eind deze maand. Genoeg te doen dus!

Veel indrukken… – Petra

We zijn nu een week in Ethiopië, het is een prachtig land met veel groen nu in de regentijd. ‘s morgens lijkt het alsof we nog in Nederland zijn, want het kan hier nog behoorlijk regenen dan!
Verder is het land in alle opzichten anders dan Nederland. Koeien, geiten en paarden die zomaar over straat lopen. En dan de armoede die je overal ziet! Je word er wel stil van als je ziet wat voor een huisjes hier staan een paar golfplaten en dat is het dan. Dan zijn we in Nederland toch rijk gezegend!
We proberen een beetje in de cultuur te komen, door wat woordjes te leren en dingen over de cultuur en gewoontes. Want weet je hoe je iemand een hand moet geven als die niet helemaal schone handen heef? Diegene biedt dan de pols aan, die je in plaats van de hand moet schudden.

We zijn er! – Marjolein

We zijn in Ethiopië! Na een heleboel voorbereidingen zijn we eindelijk echt hier. Woensdagochtend zijn we vroeg naar Schiphol gegaan, zodat we daar 3,5 uur voor onze vlucht waren. Dat leek heel lang, maar uiteindelijk hebben we alle tijd nodig gehad vanwege de drukte. Er waren stakingen van het KLM-personeel en de rij voor het inchecken van de ruimbagage was heel erg lang. En toen we eindelijk onze koffers konden inchecken, bleken er twee te zwaar te zijn.. Bij de selfservice waren ze niet zo tolerant, maar toen Petra het bij de balie probeerde, kon alles gelukkig mee.
Bij de douane ging het heel wat sneller, hoewel Hannahs tas nog even gecontroleerd moest worden vanwege haar teenslippers (die er blijkbaar het meest verdacht uitzagen van alles wat we meenamen).

Uiteindelijk zaten we om één uur netjes in het vliegtuig te wachten tot we konden opstijgen. Het bleek echter door de stakingen en door drukte met vliegroutes boven Europa nog 1,5 uur te duren voordat we echt in de lucht zaten.
Onze overstap in Kenia was oorspronkelijk twee uur, maar nu moesten we rennen. Maar we waren precies op tijd! ‘s Nachts om half 3 lokale tijd kwamen we eindelijk aan in Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië. Jammer genoeg gold dat niet voor de helft van onze koffers, die we vanmiddag pas kunnen ophalen. Eer dat onze visa waren gecontroleerd, was het vier uur en toen we door Pim in Dukem waren gebracht, was het rond half 6. Het eerste wat we hier hebben gedaan, was daarom een paar uur slapen 😉

Het voelt wel raar om nu echt hier in Dukem te zijn, na alle voorbereidingen en gemaakte plannen. Het afscheid nemen was wel lastig, maar we hebben er alle drie heel veel zin in en we gaan genieten van alle mooie dingen die we hier gaan meemaken!

Nog één nachtje thuis slapen en dan vertrekken we! – Petra

De koffers zijn gepakt en we zijn klaar voor vertrek.

De laatste keer dat ik moest werken, werd ik erg leuk verrast met een spandoek van de bewoners.
Nog een leuk cadeautje gehad een geurzakje met dropgeur, want zo kan ik Nederland niet vergeten 😊!

Het is toch wel lastig om van iedereen afscheid van hier te nemen in Nederland.
Maar ik besef ook echt hoe rijk ik gezegend ben met alle lieve mensen om me heen!

Het is spannend om te vertrekken maar ik ben zo benieuwd naar alles wat we mee zullen gaan maken!

De voorbereiding: een ander schrift… – Hannah (blog 1)

Persoonlijk kan ik me nog niet voorstellen dat ik over 1 week in Afrika ben. Wel wordt het steeds drukker met de voorbereidingen: van alles controleren, regelen, inpakken. Onder andere een documentje met ‘nummers en gegevens waarvan het misschien best handig kan zijn ze niet te vergeten’. Zoals de gegevens van het visum.

De Ethiopische vrouw achter het bureau van de ambassade had van alles op een sticker in mijn paspoort geschreven. Het zorgde wel voor wat verwarring. Is het visum echt geldig tot 8A december? Had ik ‘m in 2014 aangevraagd? Gelukkig wist ik wat er moest staan. 2019 natuurlijk, en 8A = 04. Maar hoe ik ook probeerde, het unieke visumnummer kon ik niet ontcijferen.

Vooral een van die karakters middenin. Het kon een 2 zijn, of een Z. Die ernaast was duidelijk een 2, en duidelijk anders. Dus kon het geen 2 zijn. Maar het was ook echt geen Z. Eerder een S in spiegelbeeld. Zou ze ‘m misschien verkeerd om hebben geschreven? Ik had al voor de zekerheid in mijn overzicht met belangrijke nummers opgeschreven: ‘Visumnummer: ?’.

(Gelukkig houden ze waarschijnlijk rekening met dit soort dingen en stond het nummer ook in gedrukte letters onder de barcode. Bleek het toch een 2 te zijn.)

Pas even later besefte ik me dat zometeen de rollen omgedraaid zijn. De officiële taal van Ethiopië is Amhaars, met een compleet ander schrift dan wij. Ze combineren de medeklinker en de klinker in één symbool, dus ‘ha’ ziet er (iets) anders uit dan ‘ho’. Zo ontstaan er meer dan 200 tekens. Ik vind het wel interessant, zo’n ander schrift: de mensen daar hebben dus bedacht dat dit de beste manier was om hun klanken op te schrijven.

In Ethiopië spreekt men over het algemeen slecht Engels. Een beetje kennis van de taal is dus niet verkeerd. En ik geloof dat het spreken van de taal belangrijk is om aansluiting te vinden bij de mensen. Daarom probeer ik in mijn vrije tijd een beetje Amhaars te leren. Het gaat met vallen en opstaan, maar ik leer steeds meer.

Ondertussen gaat het schrijven van de letters ook al aardig. Vind ik zelf dan. Ik vraag me af of zij het kunnen ontcijferen…