Blog Bodegraven-Zeist

Echte gastvrijheid – Hannah

Gelukkig nieuwjaar iedereen! Gisteren was het nieuwjaarsdag hier in Ethiopië. Op deze dag heeft bijna iedereen vrij, worden vrienden en familie uitgenodigd en wordt er feest gevierd. Rond deze tijd van het jaar komen ook de gele meskel-bloemetjes uit, waardoor veel mensen gele kleren aan doen en zichzelf versieren met (Chinese) nep-bloemetjes. Reden genoeg voor een gele groepsfoto met Hannah, Japshra, Jafeth en de hond Dino 😉
In de ochtend werd er opeens op het hek van de compound geklopt, er stonden 4 meisjes in traditionele jurken voor de deur, die begonnen te zingen. Ze konden niet meer Engels dan ‘what’s your name?’ en wij niet meer Amhaars dan een paar woorden als ‘dankjewel’ en woorden waar je in deze context niks aan hebt (zoals busstation, brood, koffie en sinaasappel). De bedoeling is dat je geld geeft, maar wij gaven ze ieder een kwart van een typisch Nederlandse stroopwafel, wat ze erg lekker vonden.
We waren, samen met het gezin van Pim en Gerdine, voor de lunch uitgenodigd bij een Ethiopische vrouw. Ze leeft met haar zoontje van een jaar of 3 in een woning met één kamer, ik denk niet veel meer dan 25 m2 in totaal. Haar kamer was versierd met ballonnen en witte linten, wat later wc-papier bleek te zijn. Ze had een maaltijd klaargemaakt met traditionele enjera (soort pannenkoek), pittige saus, aardappels en zelfs het luxe-product kip. Zelf aten zij en haar familie (die er ook was) niet mee, ze zeiden dat ze al gegeten hadden.
Ik heb bewondering voor wat ze deed, ik denk dat dit echte gastvrijheid is: ze had zelf bijna niks, maar had voor ons, ‘rijken’, een uitgebreide maaltijd klaargemaakt en ons ongeveer al haar kip gegeven. Dat zet mij wel aan het denken: hoeveel heb ik daadwerkelijk over voor anderen? Misschien is het wel zo dat hoe meer je hebt, hoe moeilijker het is om weg te geven. Net als de rijke man die alles wilde doen om God te dienen, behalve zijn bezittingen te verkopen en uit te delen aan de armen (Lukas 18:22-23).
Halverwege de maaltijd hoorden we opeens veel geluid buiten. In het huis aan de overkant was net iemand overleden en zojuist waren de eerste familie en vrienden aangekomen. Waar in Nederland vaak een huis heel stil lijkt als er iemand overleden is, gaat dat hier heel anders. Drie dagen en nachten lang wordt er luid geklaagd en gehuild, maar daarna mag er ook niet meer gerouwd worden en gaat het normale leven weer verder.
’s Avonds aten we met veel Nederlandse gezinnen bij een ‘westers’ huis. Ik moest wennen aan de trap met gelijke (en naar mijn idee lage) treden en was verrast door warm water uit de kraan. Ik ben echt dankbaar voor het huis waar we nu wonen, we hebben ons eigen plekje en in principe alles wat je nodig hebt om te leven. Soms is het wel wat behelpen als er geen waterdruk is en je moet douchen onder vijf miezerige en vaak koude straaltjes. Op dat soort momenten besef je wat een voorrecht het is om opgegroeid te zijn in een land waar dingen als warm water, een vaatwasser, een wasdroger en stabiele elektriciteit zo goed als vanzelfsprekend zijn.
De regentijd loopt ten einde dus hopelijk de eindeloze modderspetters op mijn kleren en de vieze voeten ook… Komende weken worden lekker druk met het uitdelen van schoolspullen, het organiseren van een ‘community meal’ voor straatmensen, en de voorbereidingen voor de trainingen voor dorpjes in de buurt eind deze maand. Genoeg te doen dus!

Een gedachte over “Echte gastvrijheid – Hannah

  1. Leuke foto, meiden! Fijn dat jullie plannen kunnen maken voor de komende tijd. We horen graag hoe het allemaal gaat! Groetjes van ons 3_en.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.