Blog Bodegraven-Zeist

Meer dan een training – Hannah

Vrijdagochtend, 4:20. De wekker gaat. Een klein uurtje later zitten we in de auto voor een rit van ongeveer 3,5 uur. Een van de voordelen van zo vroeg opstaan is dat je de zon ziet opkomen, iets wat je normaal zelden ziet (het wordt rond 6 uur licht). En dat je meemaakt hoe de temperatuur binnen enkele uren van flink koud naar goed heet gaat. Het doel van onze reis is Shashamene, een kleine stad (of een groot dorp, net hoe je het wil noemen) verder naar het zuiden van Ethiopië. We trainen daar zondagschoolleiders uit een stuk of 10 kerken, zaterdag hetzelfde programma in Kofele, een dorp iets verderop. Totaal zo’n 50 mannen en vrouwen, jong en oud, uit verschillende soorten kerken, van verschillende stammen, uit de stad en van het platteland, rijk en arm. Alles door elkaar. Eigenlijk best bijzonder om te zien dat al die mensen, ondanks de verschillen, één zijn in Jezus, en één in hun verlangen om kinderen de weg naar Jezus te wijzen. Als vrijwilligers hebben wij het voorrecht om ook bij te dragen aan de training, en zodoende hadden Marjolein en ik een stuk training voorbereid over communicatie met kinderen. We hadden deze training al eerder in Bulbula gegeven, dus echt veel voorbereid had ik niet. Mijn deel focuste op het gebruik van lichaamstaal en gebaren, om ervoor te zorgen dat kinderen meer betrokken zijn, maar ook meer meekrijgen. In de ruim twee maanden dat ik hier nu ben, heb ik al wel een paar woorden Amhaars opgestoken, maar nog lang niet genoeg om een training in vlot Amhaars te volgen. Af en toe een woord dat je herkent, maar daar blijft het dan ook bij. Ik wist niet dat juist dit een heel sprekend voorbeeld op zou leveren, dat ik later in de training zelf kon gebruiken. Op een gegeven moment pakte Zelalem, die op dat moment aan het spreken was, een kinderstoeltje en hield die omhoog. Daarna wees hij naar een grote stoel en maakte hij met zijn armen een schommelbeweging. Zonder ook maar iets van de woorden te verstaan, wist ik wat hij bedoelde. Kinderen horen op kleine stoelen, en niet op grote. Als je kinderstoelen hebt staan, laat je zien dat de kinderen echt welkom zijn. Op dat moment voelde ik me even een kind, dat niet alle woorden en zeker niet alle zinnen begrijpt, maar wel kan weten waar het over gaat doordat de spreker dingen uitbeeldt. Het was mooi om precies dat principe (samen met het voorbeeld van die morgen) daarna door te geven aan de zondagschoolleiders, in de hoop dat daardoor de (kleine) kinderen het Bijbelverhaal beter begrijpen. De trainingen zijn er dus om de leiders extra toe te rusten en tips mee te geven. Maar misschien nog wel belangrijker is de ontmoeting van de leiders onderling, de bemoediging die ze krijgen en de inspiratie die ze opdoen. Je ziet ze met elkaar aan de praat komen, en telefoonnummers uitwisselen. Maar daar stopte het niet. Als afsluiting van deze blog wil ik twee getuigenissen doorgeven die we hoorden. De eerste was van een al wat oudere vrouw, aan het eind van de dag. Ze stond op, en zei iets wat neerkwam op het volgende: “Ik ben sociaal werker onder arme kinderen, en zondagschooldocent in mijn kerk. Maar ik wist niet meer hoe ik door moest gaan, het werk had niet het gewenste effect, er ging zoveel mis. Ik had een tijdje geleden besloten te stoppen met de zondagschool, maar ook met mijn baan. Maar deze dag heeft me laten zien waarom ik dit werk doe, dat het zo belangrijk is. Nu wil ik juist doorgaan.” Een ander getuigenis kwam we de volgende dag, toen we op weg waren naar het andere dorp voor de tweede training. Een van de mannen die vrijdag was geweest wilde graag nog een extra poster. Hij was zo enthousiast over alles, dat hij gelijk de dag erna het jeugdwerkteam van zijn kerk had opgetrommeld, en alles wat hij had geleerd wilde doorgeven aan de anderen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.