Blog Bodegraven-Zeist

Ze bestaan echt… – Hannah

Dat was mijn eerste reactie toen ik ze binnen zag komen. Dat heb ik met wel meer dingen hier, die ik ken van plaatjes en verhalen maar hier voor mij werkelijkheid worden. Uitgemergelde dieren op straat. Bedelende mensen. Een gehandicapt kind dat haar huis nooit uit komt. Families die wonen in krotten tussen het vuil. De mensen die ik nu zag komen waren ‘street people’, uitgenodigd voor een ‘community meal’. Ik had een korte Bijbelse boodschap voorbereid, over een verhaal dat gelijk in me op kwam toen ik aan de voorbereiding begon. Het verhaal over een man die een maaltijd had klaargemaakt. De rijken, die waren uitgenodigd, hadden geen tijd om te komen. In plaats van de maaltijd niet door te laten gaan, zei de gastheer tegen zijn knechten: ‘Ga er snel op uit naar de straten en stegen van de stad en breng de armen en verminkten en kreupelen en blinden hier binnen’. (Lukas 14) Ook dit bijbelse verhaal kwam hier tot leven, toen de poort openging. Een man met een doffe blik in zijn ogen. Een man met een kleine tas waar al zijn bezittingen in zaten. Een groepje kinderen met gaten in de kleding. Een relatief jonge man met maar 1 been. Een grijsaard met ingevallen wangen. Een man die zich over de drempel heen hees, terwijl iemand anders zijn rolstoel tilde (die een flinke slag in de wielen had). De totaal ongeveer 70 mannen luisterden aandachtig naar mij en Zelalem, die voor mij tolkte. Ik had nog nooit voor zo’n grote groep gesproken, en zeker niet met tolk. Maar het is denk ik een van de mooiste dingen die ik tot nu toe in mijn leven heb gedaan. Toen ik zei: ‘God, the highest King, looks for the people neglected by the rest of society, because He loves them. His love not based on what you have done in the past, what others say about you or what you think you are worth. His love is based on who He is and what He did’, barstte er een spontaan applaus los. Ze aten in stilte, de borden waren snel leeg, en werden helemaal schoongegeten. Voor de kinderen vertelden we het verhaal van het verloren schaap met behulp van vilten plaatjes, wat ze erg mooi vonden. Iedereen kreeg een klein boekje en een pakketje bestaande uit een gebreide sjaal, muts en/of sokken mee naar huis, dat ontvingen ze als een groot geschenk. De kleur maakte niet uit, behalve bij een van de mannen, die iets had tegen oranje. Nu heeft hij een gele sjaal. Aan het eind, toen veel mensen al weg waren, maakte iemand van het team een praatje met de man in de rolstoel. Hij begon te huilen. ‘Ik was een monteur, en nu ben ik dit!’, zei hij, terwijl hij wees naar zichzelf en de rolstoel. We waren het er na spoedoverleg snel over eens: de mannen handcraft-groep moest er echt komen nu, om de mannen die het het hardst nodig hebben wél toekomstperspectief te geven. Ik zal de blik in de ogen van de man in de rolstoel niet snel vergeten. Zijn tranen stopten, en de hoop werd zichtbaar. Komende week komt hij, en hopelijk nog wat anderen, om te beginnen met houtbewerking. We zijn nu hard bezig met de last minute voorbereidingen voor dit nieuwe project, want we hadden nog niks liggen aan concrete plannen… Ik zie het als een groot voorrecht dat ik mag helpen met deze start. Waar het naar toe gaat weten we nog niet, maar waarom we het doen wel. We gaan gewoon beginnen, in het vertrouwen dat het mensen zoals deze man hoop zal geven, en hun leven zal verbeteren! Tegelijk is dit een oproep: willen jullie meebidden voor dit nieuwe project, en voor de mannen die mee gaan doen? Het project heeft nog geen sponsors, ook wat dat betreft is alle hulp welkom.
Update: Er kwamen 4 mannen naar de handwerkbijeenkomst! Daarover later meer…

Een gedachte over “Ze bestaan echt… – Hannah

  1. ha meiden, wat een mooie verhalen zeg! Gaaf om jullie zo vanuit Curaçao te kunnen volgen. Heel veel zegen daar met alles, heel mooi om te zien dat jullie zoveel van God ervaren in het leven daar. Liefs, Jenneke

Reacties zijn gesloten.