Stempeltour

Een regenachtige dag in november. Anneleen (secretaris) en ik gaan op stempeljacht, want de uitbreiding van de bevoegdheden van Pim dient heel formeel door allerlei instanties gezien en bestempeld te worden. We begonnen in Bodegraven bij de notaris; daar werd vastgesteld dat Anneleen en Wim als personen wettelijk (h)erkend worden. Gelukt. Vervolgens reisden we naar Den Haag. In het Paleis van Justitie kregen we te horen dat de gemakkelijke toegang tot de legalisatiebalie helaas slechts na telefonische afspraak toegankelijk was. Maar… misschien kon de portier bij de personeelsingang nog iets doen.

Via een andere ingang gingen we weer het paleis binnen. En warempel, een aardige portier wist misschien een oplossing: Ik geef u het telefoonnummer van de afdeling, dan kunt u nu nog zelf bellen. En Anneleen, ervaren contactpersoon, wist toestemming te verkrijgen. Wim opnieuw naar de hoofdingang. Na een kleine zwerftocht door de rechtbank vond hij de goede balie. Zijn naam was doorgekomen en snel werd het benodigde stempel verkregen. Daarna gingen we naar het ministerie van buitenlandse zaken. Tegenover het station, gevestigd, met de legalisatiebalie, op de begane grond. Vriendelijk voor alle stempelzoekers.

Met twintig minuten waren de papieren van een stempel voorzien. Een aardige zwerftocht door Den Haag bracht ons na enig zoekwerk bij de ambassade (of is het toch he consulaat?) van Ethiopië. Ook daar werden we weer vriendelijk ontvangen en kon de legalisatie doorgaan. Eén vraag werd niet goed begrepen: moest nu een papier of drie keer getekend worden. Gekozen voor de veilige weg. Bijzonder: bij elk van de vier organisaties stond het pinapparaat al gereed… Dankbaar reisden we weer naar Bodegraven. Wel een tikkeltje vermoeid.

Wim van Kempen
Voorzitter

Maak kennis met Fikir

Dit is Fikir, ‘liefde’ in het Amhaars. En een lief meisje is het!

Ondanks dat ze in een arme situatie leeft met haar ouders, haar twee broertjes en zusjes en vier andere familieleden is Fikir vol positieve energie en heeft ze altijd een glimlach op haar gezicht. Zij en haar familie wonen in een heel klein huisje en hebben weinig te besteden. Fikir heeft het Syndroom van Down. Voordat ze aan ons programma mee ging doen, bezocht ze een lokale kleuterschool. Er was geen programma voor kinderen met een beperking, waardoor Fikir altijd vergeleken werd met de andere kinderen. Haar moeder vertelde dat Fikir twee jaar in dezelfde klas heeft gezeten, terwijl haar vriendjes wel naar de volgende klas gingen. Het laat zien dat Fikir een speciaal programma nodig heeft, wat aansluit bij haar handicap.

Sinds een maand komt ze naar onze dagopvang voor gehandicapte kinderen! Ze heeft het erg naar haar zin en geniet van de contacten met de andere kinderen. Ze is trots dat ze al best wat dingen weet, zoals wat letters van het alfabet en cijfers.

We hopen dat ze zich verder mag ontplooien bij ons. Wij worden altijd blij van haar stralende lach!

Gerdine Marijs

Fikir op de dagopvang.

Introductie projecten

In de afgelopen weken konden we onze twee projecten in Dukem en Debre Zeit officieel introduceren bij de overheid. Doordat we in afgelopen maanden de overeenkomst hebben getekend bij de overheid om de projecten uit te rollen, kunnen we nu officieel onze projecten vervolgen. De meeste activiteiten doen we al jaren, denk aan de vrouwengroepen, de handvaardigheidstraining, medische noodhulp en onderwijsondersteuning.

Tijdens dit programma hebben we onze activiteiten geïntroduceerd aan afgevaardigden van de verschillende afdelingen van de lokale overheid, zoals “Women, Children and Youth Affairs”, “Education Office”, “Social and Labor Affairs” en afgevaardigden van het kantoor van de burgemeester. Ook hebben we gesproken over mogelijke risico’s en valkuilen.

Daarnaast hebben we geïnventariseerd wat de grootste problemen zijn waar de overheid mee worstelt. Eén van de zaken die aan de orde kwamen is het probleem van alleenstaande jonge moeders, wat veroorzaakt wordt door slechte werk- en woonomstandigheden in de internationale bedrijven. Andere problemen die genoemd werden zijn HIV-AIDS bij kinderen en hygiëne op lokale scholen.

We zijn erg dankbaar voor de goede communicatie die we hebben met de lokale overheid en hopen in de toekomst meer met hen te kunnen samenwerken.

Pim Marijs

Meseret, een jonge moeder

Tijdens de coronacrisis klopte Meseret bij ons inloophuis aan. Ze was huis aan huis aan het bedelen voor wat kleren en eten. Gelijk vielen mij haar dikke buik, magere vermoeide gezicht en wanhopige ogen op. Ik vroeg haar even binnen te komen. We raakten aan de praat en ze vertelde haar situatie.

Een jaar geleden kwam Meseret van het platteland om hier in de stad te werken in de Chinese kledingindustrie. Het salaris is te laag om een huisje te huren en voldoende levensmiddelen te kopen. Laat staan om nog geld naar familie op het platteland te kunnen sturen, wat de familie wel verwacht. Zo kwam het dat ze met een aantal andere jongeren een huisje huurde. Het was krap en rumoerig, dus toen ze een jongen leerde kennen die haar voorstelde om samen te gaan wonen en dan de huur voor haar te betalen nam ze haar kans en verhuisde. Toen na een aantal maanden bleek dat ze zwanger was, zei de jongen nergens vanaf te weten. Hij is er op een dag met huisraad en kleding vandoor gegaan, de zwangere Meseret wanhopig achterlatend. Ten einde raad probeerde Meseret zelf abortus te plegen door grote hoeveelheden medicijnen te nemen, ergens vanaf te vallen en meer dergelijke pogingen. Uiteindelijk accepteerde ze situatie en mocht ze bij een vriendin inwonen.

Met dat ik haar sprak was ze zeven maanden zwanger, maar nog niet een keer voor controle of een echo bij een dokter geweest. Misschien maar goed ook, anders was de kans groot dat ze haar alsnog een abortus hadden voorgesteld. Ik stuurde haar door naar Maranatha Denbi Clinic met voldoende financiën. Verder spraken we af dat ze de komende periode van ons maandelijkse financiële steun gaat krijgen om te kunnen overleven en aansterken voor de bevalling.

Een aantal weken geleden werd er een prachtig klein jongentje geboren! Met moeder Meseret gaat het goed en haar kindje is gezond. Toen we moeder en kind naar huis brachten namen we gelijk een matras, kussen en beddenlakens mee die Birtukan, een van onze medewerksters, had gekocht op de markt. Zij had gezien dat Meseret op een paar oude zakken lag toen ze haar ophaalde om naar het ziekenhuis te brengen. Ook konden we haar kleding en een deken voor de baby geven.

We hopen dat haar kindje goed mag groeien en we werken ernaartoe dat Meseret weer zelfstandig kan worden zodra ze is aangesterkt en de baby goed gegroeid is. Gelukkig heeft ze fijne buren die goed voor haar zorgen, wat erg belangrijk is.

Gerdine Marijs

Meserets baby, 40 dagen oud.

Het verhaal van pastor Endale

Op zo’n 3,5 uur rijden van de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba ligt het kleine dorpje Shalla. Hoewel de meeste mensen in dit dorp moslim zijn, staat er middenin Shalla een kleine kerk. Ouderling van de gemeente is Endale Mamo.

“Wij zijn niet altijd christenen geweest,” vertelt Endale. “Toen mijn vader, die moslim was, met mijn moeder trouwde, werd hij orthodox. Een gelovig christen was hij echter niet. Op een dag kwamen er twee mannen uit het zuiden van het land in ons dorp. Zij vertelden mijn vader over de Heere Jezus, waarop het hart van mijn vader veranderd werd. Hij werd christen. Samen met de mannen uit het zuiden, vertelde mijn vader het evangelie aan de rest van het dorp. Zo ontstond er hier in Shalla een kleine gemeente gelovigen, mensen die veel in de Bijbel lazen en sterk in het geloof waren.”

Terwijl de vader van Endale met hart en ziel gelooft, zijn veel dorpelingen bang om christen te worden. Hun grootste zorg was dat er bij gebrek aan een kerk met een compound ook geen plek was waar de mensen begraven konden worden. “Een kerklid besloot hierop zijn land ter beschikbaar te stellen, zodat er een kleine kerk op gebouwd kon worden. Mijn vader gaf zijn land weg voor een kleine begraafplaats. Hij was uiteindelijk de eerste die hier begraven werd.”

Zo ontstond in Shalla een gemeente met een klein kerkgebouw. Aan het sterfbed van zijn vader beloofde Endale dat hij voor de kudde van 150 mensen zou zorgen. Makkelijk is dat niet. “We zijn de enige kerk hier en ervaren veel druk vanuit de moslimgemeenschap. Als iemand christen wordt, komt er veel druk vanuit de moslims om het geloof op te geven. Er worden weleens winkels van christenen aangevallen en er is veel angst. Een man kreeg doodsbedreigingen; toen mensen dreigden zijn vrouw en kinderen iets aan te doen, besloot hij voortaan in de moskee tot Jezus te bidden.”

De vervolging van christenen maakt het volgens Endale ook moeilijk om te evangeliseren. “De druk is groot. Toch probeer ik in mijn kleine fotografiewinkel wel te evangeliseren en de waarheid te delen. Hoewel sommigen die waarheid aannemen, zijn ze bang voor de gemeenschap en de wraakacties die volgen als ze openlijk christen worden.”

Waarom Endale toch christen blijft, in zo’n moeilijke omgeving? “1. Ik ken de waarheid. 2. Ik zie het verschil tussen mijn leven en dat van anderen. In mijn leven worden gebeden verhoord. Mijn leven heeft een doel, dat van anderen niet. 3. Ik heb de waarheid geleerd van mijn familie. Ik heb van mijn vader de verantwoordelijkheid gekregen om het goede werk voort te zetten. Ik wil me aan die belofte houden. Het is mijn gebed dat de dorpelingen gaan zien dat onze God gebeden verhoort.”

God beantwoordt gebeden

In het leven van Endale en zijn vrouw zijn de verhoorde gebeden elke dag zichtbaar. “Mijn vrouw en ik konden lang geen kinderen krijgen. De dokter vertelde mijn vrouw dat ze niet zwanger kon worden. Ze zou elke maand naar het ziekenhuis moeten komen voor een injectie. Zo’n injectie kostte echter zo’n 80 euro per maand, en enorm bedrag. Mijn vrouw en ik zijn gaan bidden om hulp: we vertelden God dat we geen geld hadden voor een injectie. God verhoorde ons gebed en schonk ons niet veel later een baby. Toen een man uit de buurt twee ongeboren baby’s verloren had, kwam hij naar me toe en vroeg me hoe het kwam dat wij zonder injecties toch een baby gekregen hadden. Ik vertelde hem dat we in een andere God geloven, een God die wonderen kan verrichten.”

Een bemoedigend Bijbelvers

“Mijn favoriete Bijbelverhalen zijn die van David. Ik vind het mooi hoe hij altijd op God vertrouwde. Mijn favoriete Bijbeltekst is Psalm 23:1. “De Heere is mijn herder, mij zal niets ontbreken.”

Jilke Tanis
www.juney.nl

Uitdelen schoolmaterialen

Hier word je toch blij van, zo’n stralend lachend gezichtje! Zo blij waren de kinderen om hun schoolmaterialen te ontvangen, zoals schriften, pennen en potloden. Het is niet vanzelfsprekend voor ze dat ze naar school kunnen gaan, vooral niet in deze tijd van coronacrisis waarbij een heleboel kinderen niet meer naar school kunnen vanwege de financiële situatie binnen de familie. Wil je ook een kindje de kans geven naar school te gaan? Sponsor een kind naar school via Addis Alem!

Het is nog even spannend wanneer de scholen weer open mogen, vanaf maart zijn de kinderen al niet naar school geweest en men kan hier niet op afstand of digitaal werken. Je kunt je voorstellen dat alle kinderen staan te popelen om weer nieuwe dingen te leren. We vragen gebed om wijsheid voor de overheid en dat de scholen weer snel mogen starten.

Gerdine Marijs

Dagopvang gehandicapte kinderen weer begonnen

Afgelopen maandag startte de daycare weer, na 7 maanden! We zijn heel erg blij en dankbaar dat we de kinderen in gezondheid mochten ontmoeten. Wat waren ze enthousiast en blij toen ze hoorden dat ze weer mochten komen. Joseph, een jongen van 10 met syndroom van Down, was de hele wijk doorgerend, uitgelaten roepend: “Mijn school begint weer, mijn school begint weer!”, vertelde zijn moeder.

Nienke, Jojanneke en Belinda (die hier in Ethiopië wonen) hebben een prachtige muurschildering gemaakt voor in het nieuwe lokaal, de kinderen vonden het prachtig, vooral dat hun foto’s er een plekje in hadden gekregen. We zien samen met de leerkrachten uit naar de komende periode en gaan aan de slag met nieuwe moed en energie.

Gerdine Marijs

Kerstkaartenverkoop

Nu veel acties niet door kunnen gaan brengen wij graag de kerstkaartenverkoop onder uw aandacht. Met de verkoop van een pakje kerstkaarten steunt u Addis Alem. In één pakje zitten 10 kaarten, in twee designs. Voor 2,50 zijn deze kaarten van u. Er zijn veel verschillende sets. Op de foto’s kunt u zien welke sets er zijn. De kaarten zijn verkrijgbaar in Bodegraven en Middelburg. Maar uiteraard is het ook mogelijk dat wij de kaarten naar u opsturen. Voor meer informatie of het plaatsen van een bestelling mailt u naar info@addisalem.nl. Vergeet bij het bestellen niet het nummer of de letter te vermelden van de het set dat u wilt bestellen.

Transport kinderbijbels

In afgelopen jaren is er hard gewerkt om de vertaling van de kijk- en luisterbijbel van Laura Zwoferink klaar te maken en de bijbels te drukken. Begin dit jaar zijn de boeken gedrukt. Ze liggen klaar voor transport richting Ethiopië. Helaas is het transport van de kinderbijbels niet heel makkelijk. We hebben geprobeerd een partij te vinden waarmee we een gedeeld transport konden doen, maar die is helaas niet gevonden. Met name door de wereldwijde coronacrisis, worden veel minder goederen verscheept richting Afrika. Uiteindelijk hebben we besloten om een container te vullen met de kinderbijbels en hem verder op te vullen met ander materiaal voor het kerkenwerk in Ethiopië. Zo proberen we goederen te vinden die we nodig hebben voor de trainingen en voor het project in Shala. Op dit moment zijn we druk bezig in kaart te brengen wat we nodig hebben en waar we dit gunstig en goed kunnen inkopen.

Pim Marijs

Bureaucratie en het opbouwen van relaties

Nu we hier in Ethiopië sinds begin dit jaar een licentie hebben, komt er steeds meer papierwerk bij kijken. Zo zijn we bezig geweest met de werkvergunning onder de NGO en zijn we op dit moment bezig met het aanvragen van de verblijfsvergunningen. Door corona zijn die processen erg vertraagd, maar gelukkig zijn de overheidsmederwerkers flexibeler hierdoor. Nadat we het coronanoodhulpproject hadden afgerond, werd het tijd om onze basisprojectplannen te laten goedkeuren bij de lokale overheid. Dit proposal bestaat onder andere uit de volgende activiteiten; de vrouwengroepen, onderwijsondersteuning voor kinderen, dagopvang voor gehandicapte kinderen en noodhulp. Deze activiteiten voeren we met het team uit vanuit de inloophuizen in Dukem en in Debre Zeit. De projectplannen hebben we bij het gemeentehuis van Dukem en Debre Zeit ingeleverd waar men ze heeft doorgelezen. Na verschillende commentaren en aanpassingen van de plannen en meer dan zes bezoeken aan het gemeentehuis, werden de plannen goedgekeurd. Een week erna kregen we al bezoek van een medewerker van het gemeentehuis die het inloophuis in Dukem wilde zien en wilde doorpraten over de activiteiten. Gelukkig was het een erg goed en positief bezoek en kunnen we stapje voor stapje een relatie gaan opbouwen met de lokale overheden. Dit zal heel belangrijk zijn, omdat vaak de snelheid van de officiële processen afhangt van de relatie die je hebt met de overheden.

Pim Marijs

Achter de schermen – vanuit het bestuur

Sinds Addis Alem een NGO (niet -gouvernementele organisatie) is geworden, is er veel veranderd. Zoals jullie misschien weten was het al enige tijd een grote wens van Pim en Gerdine om voor hun werk in Ethiopië wat meer formele status te verkrijgen. Wat voor ons gewoon is – een verblijfsvergunning – is in Afrika de basis van je werk. Door middel van die NGO is de formele grondslag daarvoor gelegd.

Eén van de zaken die daaruit voortvloeien is de vorming van een stichting met een bestuur. Het is mij een genoegen om de namen en functies van de bestuurders hier te noemen.
Wim van Kempen – voorzitter
Anneleen Hubregtse – secretaris
Hennie Kuijt – penningmeester
Rijndert Wassink – algemeen adjunct
John Boogaard – coördinator thuisfront en fondswerving
Judith Boogaard – publiciteit en communicatie en webshop
Via de website hebben zij zich al gemeld. Samen willen wij ons -onder de zegen van de Heere- inspannen voor het werk van familie Marijs. We hopen daar regelmatig wat over te vertellen onder andere door deze digitale nieuwsbrieven.

Na de corona?
De afgelopen maanden zijn voor Pim en Gerdine heel zwaar geweest. De start van de NGO met al zijn problemen en formaliteiten was lastig. En toen zij hun werkplan wilden gaan uitvoeren, kwam het virus met zijn lockdown. Dit gaf grote zorgen voor veel mensen in hun omgeving. Er was geen keus: werkplan of noodhulp. Ze zijn voortvarend hulp gaan bieden. Dat kon ook. Er is voor het ‘coronaproject’ veel financiële steun geboden. Hartelijk dank daarvoor.

Er is in goede samenwerking met de lokale overheden en de plaatselijke kerken een goed systeem van hulpverlening opgezet. En het werkte. Zwaar? Nou ja, Pim heeft met de medewerkers heel wat gesjouwd. Maar wat echt zwaar was, is dit. Na de uitdeling van leefgoederen mensen ontmoeten die ook niets meer hadden om te eten. Honger kun je aan de ogen zien!

Nu even terug naar de NGO. Het werk van zo’n organisatie vraagt planning, inzet en evaluatie. Wij waren zeer verblijd om van Pim twee goede evaluaties te ontvangen. Eén over alles wat er aan noodhulp is gedaan en daarnaast een helder overzicht van datgene wat goed ging (dat was veel!) en ook van dat wat beter had gekund. Een leerproces voor het hele team. Mooi!

Maar… het laatste deel van het tweede verslag bevat de vraag: en hoe nu verder. Er is nog steeds honger en bittere armoede. Maar zo zegt het team, doorgaan op dezelfde manier is om meerdere redenen niet goed. Maar wat dan te doen. Dat is nu onderwerp van gesprek.
Laten we met hen bidden om wijsheid.

Wim van Kempen
Voorzitter

Tigist Mangeshu

Het was een ramp. Toen de Ethiopische overheid besloot dat er vanwege de coronacrisis tijdelijk geen lokaal alcohol meer verkocht mocht worden, raakte Tigist in paniek. Als onderneemster kookte en verkocht de 25-jarige brouwgerst aan lokale bierbrouwers, een handel waarmee ze genoeg geld verdiende om haar twee kinderen te kunnen voeden. Ineens was dat dus over; en geen werk betekende geen inkomsten. “Om toch wat geld te kunnen verdienen, besloot ik kleren te gaan wassen,” vertelt Tigist. “Helaas wil op dit moment niemand mensen in het huis laten en viel mijn plan in duigen. Ik was hopeloos en erg teleurgesteld. Hoe moest ik nu mijn kinderen nog voeden? In blinde paniek liep ik met hen naar de politie; ik kon niet meer voor hen zorgen. De politie weigerde mijn kinderen echter aan te nemen. ‘Hoe zouden we dat kunnen doen?’ vroegen ze.”

Tigist is een van de vele vrouwen die door corona zonder werk zijn komen te zitten. Elke twee weken ondersteunt stichting Addis Alem honderden gezinnen die op het randje van de afgrond proberen te overleven. Spaargeld hebben deze mensen niet en nu ze geen geld meer hebben, worden ze vaak ook nog hun huis uitgezet. Voor veel vrouwen is het leven extra zwaar omdat ze, net als Tigist, door hun man verlaten werden en in hun eentje een aantal kinderen moeten zien te voeden.

Eindelijk weer hoop
Tigist, die via via van de noodhulpactie van Addis Alem gehoord had, liep van haar kleine huisje op het platteland naar Dukem, om met een laatste restje hoop op de poort van de stichting te kloppen. “Omdat er zoveel vraag naar eten was, kwam ik op een wachtlijst terecht. Gelukkig duurde dat niet lang. Toen ik een bericht kreeg dat ik steun zou krijgen, was ik in shock. Eindelijk had ik weer wat hoop!”
Nu Tigist elke twee weken een voedselpakket krijgt, kan ze opgelucht ademhalen. “Ik hoop dat ik binnenkort weer werk vind, zodat ik mijn kinderen kan blijven voeden. Ik hoop op een goede toekomst, met hen en met God.”

De vrouw op de foto is niet Tigist.

Het noodhulpprogramma duurde zes maanden. Hoe de hulp nu verder gaat kunt u lezen in het nieuwsbericht ‘Het corona noodproject’.

Theologisch basis-onderwijs voor lokale voorgangers

In het afgelopen jaar zijn we druk bezig geweest met het voorbereiden van lokale trainingen voor kerkleiders, evangelisten en dominees. We zijn hiervoor een samenwerking aangegaan met NET Foundation, een stichting die al jarenlang ervaring heeft in theologisch onderwijs. In de afgelopen maanden hebben acht Ethiopische trainers online cursussen gevolgd van NET. Ook zijn de trainingsmaterialen vertaald in drie verschillende talen; het Amhaars, Oromo en Nuer. De lokale trainers hopen volgende week te beginnen met het trainen van elk een groep van twintig lokale voorgangers in de lokale taal.

Met de trainers hadden we vorige week een korte bespreking om de praktische zaken door te nemen. De lokale trainers zijn zelf namelijk ook de organisator van de lokale trainingen en moeten zelf de deelnemers selecteren en registreren. Ze hopen te beginnen met het boekje “Gods way of Salvation”. Dit richt zich op de basis van het christelijke geloof. Hierna zullen ze verdergaan met het onderwerp “God’s call to ministry”. Dit is erg belangrijk voor de lokale voorgangers om te zien waarop hun persoonlijke roeping gefundeerd is. In totaal hopen de lokale trainers negen vakken door te lopen die ze ook weer doorgeven in lokale trainingen op verschillende plaatsen in het land.

Pim Marijs

Het corona noodproject

Zes maanden geleden toen de coronacrisis begon, hebben we als organisatie een noodproject opgezet om de mensen te helpen die het meest geraakt zijn door de gevolgen van de crisis. Binnen dit project is gewerkt aan bewustwording en instructie over het virus. Ook hebben we hygiënematerialen verspreid. Doordat we er achter kwamen dat veel mensen hun baan verloren en niet genoeg geld hadden voor het kopen van hun basisbehoeften, zijn we begonnen met het verspreiden van voedselpakketten. Elke twee weken is een pakket samengesteld met een waarde van zo’n zeven euro. Een pakket bestond uit basisvoedselproducten. Uiteindelijk hebben we 710 families blij kunnen maken met een regelmatig voedselpakket.

Omdat dit was ontwikkeld als noodprogramma, hadden we een maximale tijd gezet van zes maanden. Na deze zes maanden hebben we het programma geëvalueerd. De belangrijkste conclusie was dat we de noodhulp niet konden voortzetten. Er bestaat dan namelijk een grote kans dat mensen afhankelijk zullen raken van de hulp. Verder zien we dat de nood nog zeker niet weg is, al is het minder urgent geworden. Als team hebben we daarom besloten om na dit noodproject een project te ontwikkelen wat zich richt op het minder kwetsbaar maken van de mensen. Zo worden de families beter bestand tegen problemen in de toekomst. We willen ons binnen dit project richten op hulp voor onderwijs, huisvesting, medische ondersteuning etcetera.

Wilt u ons helpen de meest kwetsbare mensen te ondersteunen? Neem gerust contact met ons op.

Pim en Gerdine Marijs

Persoonlijk bericht familie Marijs

Ja, we zijn maar weer eens verhuisd. Het werd wel weer eens tijd na een jaar in dit huis, zeiden we voor de grap. Maar het is deze keer gelukkig niet vanwege problemen met huisbaas of plotselinge huurverhoging. De activiteiten in Debre Zeit groeien: meer gehandicapte kinderen op de daycare, naailessen, noodopvang voor jonge alleenstaande moeders enzovoorts. Pims kantoor werd steeds meer een opberghok en er kwam heus ruimtetekort. We begonnen met zoeken naar een andere compound voor de stichting, maar veel huisbazen staan niet open voor het verhuren aan hulporganisaties. We vonden wel een compound die heel geschikt was voor ons gezin dus besloten we zélf te verhuizen.

Binnen een week waren we over, onze recordtijd van verhuizen tot nu toe! Het duurt echter wel even voor we echt gesetteld zijn. Lekkende kranen, defecte stopcontacren en lampen, onkruid in de tuin… afijn het houdt ons in ieder geval lekker bezig.

Inmiddels zijn we met het team hard aan het werk om de nu vrijgekomen ruimtes in te richten en in gebruik te gaan nemen ten behoeve van de stichting.

Minder mooi nieuws is dat we niet meer in onze Landcruiser mogen rijden. Dit vanwege documenten die niet in orde zijn bij de farm waar hij te naam staat. Hierdoor hebben we het voertuig nog steeds niet kunnen overschrijven. Willen jullie alsjeblieft meebidden dat er snel een oplossing hierin komt? We geloven dat wat voor mensen onmogelijk is, mogelijk is voor God. Wij zien zelf geen oplossingen meer in de situatie, maar we vertrouwen op God Die erboven staat! Het is lastig om zonder auto te werken, vooral voor het project. Een auto huren voor regelwerk in Addis is behoorlijk prijzig, we proberen zoveel mogelijk met gewoon openbaar vervoer te doen. Voor het project huren we nu ook wat vaker een busje. We hopen en bidden dat de aankoop en transport van de bus voor het project heel voorspoedig mag gaan!

De kinderen gaan sinds vorige week na 7 maanden thuiszitten weer naar school! Ze genieten enorm van de sociale contacten. Ze volgen nu met een aantal andere internationale kinderen een christelijk thuisschoolsysteem uit Amerika. We zijn erg dankbaar dat dit zo kan.

Politiek gezien hangt er op dit moment wel wat spanning vanwege het grote Oromofeest in Debre Zeyt dit weekend. Ook beëindigd over twee weken de regeringsperiode van de huidige regering. Het is nog onzeker en onduidelijk wat er dan gaat gebeuren, zonder verkiezingen.

Voor dit weekend hopen we de drukte in de stad even te verlaten en te gaan kamperen, nu de regentijd voorbij is kan dat weer. We zijn dankbaar dat we even een moment van rust mogen hebben en zien er erg naar uit!

Gerdine Marijs
1 oktober 2020

Achter de schermen

Vlak voor het begin van de zomervakantie zijn we als bestuur na lange tijd weer bij elkaar geweest. Het coronavirus heeft ook impact gehad op de stichting en nog steeds! We hadden afgelopen februari veel plannen gemaakt voor de komende periode. Denk aan bijeenkomsten, markten enzovoort, helaas was het niet mogelijk om dit te realiseren. Verwonderd zien we toch nog steeds de naastenliefde in de vorm van jullie giften voor de allerarmsten in Ethiopië. Zo kunnen Pim en Gerdine en het team in Ethiopië wekelijks honderden mensen voorzien van voedselpakketten.

Er blijven zeker ook zaken doorgaan vanuit Nederland richting Ethiopië. Door veranderde regelgeving vanuit de Ethiopische overheid wat betreft het importeren van goederen staan de Amhaarse kinderbijbels nog in Nederland. We zoeken naar mogelijkheden deze uitgaven naar Ethiopië te vervoeren. Verder zijn we bezig om een Toyotabus aan te kopen in Nederland voor het werk in Ethiopië. Ook daarin zijn de regels veranderd. ‘Welkom in Afrika’ :). We zullen u de details verder besparen, maar kunnen zeggen dat dit alles veel tijd in beslag neemt.

De komende periode zijn we druk bezig om meer naamsbekendheid te krijgen, de stichting te professionaliseren, meer acties op te zetten enzovoort. En dat in diverse regio’s. Afgelopen tijd is het contact met de sponsors ook weer actief opgepakt. Dianne Wassink en Lisette Kruis zoeken en onderhouden het contact met de sponsors die een kindje sponseren. Zij zijn allebei in Ethiopië geweest en kennen (een deel) van de kinderen. Ook is er nauw contact met het team in Ethiopië zodat we de lijntjes kort kunnen houden. Via het mailadres sponsorkind@addisalem.nl kunt u zich aanmelden om te sponsoren of als u dat al doet, op de hoogte blijven.

Voor de mensen daar kunnen we echt het verschil maken in Woord en daad. Daarom zijn we zo dankbaar voor iedereen die bijdraagt zodat we dit werk kunnen blijven doen. Laten we de stichting niet vergeten in onze gebeden. Wat is dan het gebed Onze Vader nog actueel, voor ons, maar ook voor onze Ethiopische vrienden.

Een hartelijke groet,
bestuur Addis Alem

Auto

Een prachtige, stoere Landcruiser uit 1990, hij viert z’n 30e verjaardag dit jaar! We zijn super trots op deze sterke auto en willen hem nog lang niet kwijt. Maar om eerlijk te zijn, oldtimers worden niet voor niks als tweede auto gehouden: er valt niet op te vertrouwen, hij staat nogal eens bij de garage. Onderdelen zijn niet de duurste hier, vooral niet van Toyota, maar een betrouwbare garage vinden die ook werkt aan de auto als je er niet bij staat is lastiger. Daarom kost de auto ons op dit moment veel tijd en hij is in gebruik voor zowel ons gezin als voor het project. Juist nu met voedseldistributie en papier- en administratiewerk in Addis is de auto fulltime nodig. Verder rijden we regelmatig met het personeel, want door de corona is het gebruik maken van openbaar vervoer enorm lastig geworden. Ons team doet er soms 2 uur over om naar het inloophuis in Dukem te komen, waar je met de auto in 15 minuten heen rijdt. Regelmatig huren we nu een busje in om Pim ook af en toe te ontlasten van het chauffeur zijn. De Landcruiser rijdt namelijk erg zwaar en daarom kan Gerdine er niet in rijden, het verergert haar spier- en gewrichtspijn.

Al met al gaf het ons een duwtje in de rug om over het importeren van een busje na te denken en te bidden. Nu we hier in Ethiopië namelijk officieel geregistreerd staan als NGO mogen we belastingvrij een busje en een auto importeren. Een busje is nodig om personeel in te kunnen vervoeren, inkopen te doen, maar ook om de gehandicapte kinderen van en naar de dagopvang te kunnen rijden!

We zijn een doneeractie gestart en inmiddels is er al heel wat geld binnengekomen, heel hartelijk bedankt aan iedereen die hier aan meehielp en meehelpt! Van harte aanbevolen en delen op sociale media mag, graag zelfs! 😉
www.doneeractie.nl/projectbus-voor-de-projecten-in-ethiopie/-45275

Pim en Gerdine Marijs

Mekdes en Tesfayne

Als de 10-jarige Mekdes naar de wc moet, steekt ze het smalle, modderige weggetje voor het huis over en loopt ze de keuken in. Naast de potten, pannen en etensvoorraad zit een gat in de grond waar zij, haar broer, zusjes en vader gebruik van moeten maken. Een andere keus heeft ze niet; Mekdes doucht nu al maandenlang in de keuken.

Wie de slimme, grappige Mekdes ziet, ziet een grote glimlach. Achter haar vrolijke gezicht gaat echter veel leed schuil. Nadat haar 4-jarige broertje aan longontsteking overleed, verliet Mekdes’ moeder vier maanden geleden het gezin om bij een andere man te gaan wonen. Een ramp voor Mekdes, haar broer en zusjes; ze verloren niet alleen hun moeder, maar ook de enige bron van inkomsten voor het gezin. Vader Tesfayne (59) die als dagloner altijd keihard werkte om zijn familie te onderhouden, werd zes jaar geleden blind en kan niet meer werken.

Nu ze door het vertrek van hun moeder geen cent meer hadden, verhuisde de familie met steun van de wijk naar een kleine kamer op een compound waar ook andere families wonen. Zonder inkomsten zijn ze afhankelijk van giften van buren en familieleden. Vader Tesfayne vertelt dat hij er helemaal doorheen zit: het dak van golfplaten is verroest en zo lek als een mandje. Dat de hele familie het smalle tweepersoonsbed achterin de kamer moet delen, is ook niet vol te houden. Nu het elke dag regent, drupt het water regelmatig het volle bed in.

“Corona heeft onze situatie verergerd,” vertelt Tesfayne. “Voorheen kregen we regelmatig macaroni van een fabriek hier in de buurt. Door de coronacrisis is deze steun weggevallen en zijn we nog afhankelijker van onze buren.” Hoewel het wijkbestuur hen een beter huisje beloofde, is die belofte tot nu toe niet ingelost. Tesfayne en Mekdes kunnen alleen maar hopen en bidden dat ze binnenkort een huisje met een normaal toilet hebben…

Stichting Addis Alem ondersteunt Tesfayne en zijn kinderen elke twee weken met een voedselpakket en is gestart met reparatie van hun huisje en toilet.

Tekst en beeld: Jilke Tanis, www.juney.nl

Ondersteuning van kerken in Shalla

Sinds april dit jaar zijn we in contact gekomen met een lokale kerk in Senbete Shalla. Via de organisatie Woord en Daad is ons gevraagd om samen met hen een project op te zetten dat zich richt op het ondersteunen van de lokale kerken en toerusting van lokale evangelisten en kerkleiders. Shalla ligt zo’n 4 uur rijden van Debre Zeit, richting het zuiden en is een streng moslimgebied. Lokale kerken in dit gebied staan onder grote druk van de moslimgemeenschap en zijn hierdoor erg voorzichtig in het uitdragen van het evangelie.

In juni heeft Pim samen met Zelalem een bezoek gebracht aan het gebied. Zij hebben veel mensen gesproken als input voor het op te zetten project. Hieruit is een projectplan gerold wat met de Nederlandse organisatie is besproken. Uiteindelijk is het plan goedgekeurd door de donors en mogen we het project starten.

Het project houdt in dat we voor de komende twee jaren de lokale kerken in het gebied ondersteunen met training van evangelisten en jongerenwerkers, Bijbels en literatuur, het opzetten van een kleuterschool en verschillende andere activiteiten. We hebben een lokale kerkleider parttime aangenomen om alle activiteiten lokaal uit te voeren. Zelalem en Pim hopen het gebied en de kerken regelmatig te bezoeken om de kerkleiders te bemoedigen, te trainen en te begeleiden.

Pim en Gerdine Marijs

Koop mondkapjes en steun Addis Alem

Mondkapjes, sinds de uitbraak van corona zijn ze niet meer weg te denken. Mogelijk reist u met het openbaar vervoer naar uw werk en heeft u op deze manier dagelijks te maken met het dragen ervan. Mevrouw van Kampen maakt stoffen mondkapjes met een leuk motief waarvan de opbrengst bestemd is voor Addis Alem. Goed voor het milieu en u steunt tevens het goede doel! Per stuk verkrijgbaar voor 3,50 en 3 mondkapjes voor 10 euro.

Voor meer informatie of het plaatsen van een bestelling kunt u mailen of appen naar mevrouw Van Kampen.
E-mailadres: w.van.kampen@hetnet.nl
Telefoonnummer: 06-49498347