Hamditu

Wat een dapper meisje is dit! Hamditu werd geboren met een lichamelijke beperking, ze had twee extra beentjes bij haar heup. Hierdoor was ze nog nooit buiten geweest vanwege schaamte. Lichamelijke afwijkingen worden namelijk hier gezien als een vloek en straf voor de familie dus men verbergt kinderen met een lichamelijke beperking.

(meer…)

Noodhulp in Shala

Vorige week waren we in Ethiopië. Daar hebben we gezien hoe noodhulp in dit land werkt. Een impressie. Een lange reis vanuit Debre Zeyt over hobbelige wegen, waarop de auto van links naar rechts slingert om zoveel mogelijk kuilen te vermijden, wordt het eerste doel bereikt; twee compounds. Op de eerste staat een kerkje, op de tweede een kleine school. Naast die school staat een schuur.

We hebben wat meegenomen voor de inwoners van het dorp Shala: een groot aantal dozen met flessen olie, bestemd voor de arme bevolking. Vanuit de donkere schuur worden zakken naar buiten gedragen, waar de ezelwagen wacht. Als de kar vol is rijdt de ezeldrijver naar een soort plein in het midden van het dorp. Onze auto volgt stapvoets door de slingerende straten. Het is warm en stoffig. Een enkele geit is nog op zoek naar voedsel. Veel is er niet te vinden op het dorre zand. Langzaam rijden kar en auto een compound op. Ze worden met gejuich door vele dorpelingen ontvangen. De jongens in de bomen rond het plein laten luidruchtig van zich horen.

Er hangt iets feestelijks in de lucht; mensen verwachten iets te krijgen, sommigen weten zelfs al wat het is. Het doe je noodhulp, ter plekke? Medewerkers van de lokale kerk hebben de armste inwoners van het dorp een kaartje gegeven, waarop ze hun naam en een nummer konden schrijven ( waarschijnlijk meestal door iemand anders gedaan). De doelgroep bepalen is een heel lastige keuze die alleen door lokale mensen kan worden gedaan. Want er is niet voor iedereen wat.. Plotseling gebeuren er veel dingen tegelijk. Alle dorpelingen wordt gevraagd even de compound te verlaten. Lokale medewerkers vragen om de kaartjes. Van alle kanten worden ze aangereikt en naar de uitdeel plek gebracht. Twee mannen doen de administratie: de eerste leest nummer en soms naam voor; de tweede checkt de nummers op een aantal lijsten. Een van de kerkenwerkers komt regelmatig de gecontroleerde kaartjes op halen. Dan wordt het een beetje spannend. Midden in een grote groep oudere en jongere vrouwen staat Zelalem, medewerkers van Addis Alem. Hij roept de nummers en/of de namen. De genoemde vrouwen, mogen naar voren komen , worden opgewacht door een soort deftige overheidsdienaar die de groep naar de uitdeel plek leidt. Daar hebben de helpers inmiddels tien zakken meel en een fles olie neer gezet. Pas als de man een teken geeft mogen de vrouwen hun gift pakken; 5 kilo meel een fles olie. Sommigen kijken blij naar ons, een enkeling steekt zelfs haar hand op. Anderen zijn in zich zelf besloten. Het leven kan hard en zwaar zijn. Hier is dat zo. Mannen zijn er niet, wel enkele bedelvrouwen.

Ruim 20 keer krijgt er een groep het voedsel. Dan is het voorbij. De lading is uitgedeeld. Vooraan bij de poort is het een beetje onrustig. Een aantal mensen had geen kaartje en kreeg dus niets. Ze stuwen om Zelalem heen vragen, roepen om voedsel. De vriendelijke man blijft kalm, terwijl er nog steeds weer nieuwe mensen het terrein op lopen. Ik ga kijken. De sfeer is wisselend. Omringd door jongeren zie je vragende ogen, hoor je allerlei geluiden. Sommigen proberen een beetje in het Engels met je te praten. Soms klinken er andere klanken. Er is onrust, want er is honger. Het land is gortdroog en het vee mager. Met enige moeite verlaten we  de compound. De teleurgestelden blijven achter. Het is warm. In de auto is het stil. Goed werk van Bijzondere Noden. Fijn dat Addis Alem dit zware werk op zich heeft genomen. Maar, eind maart stopt dit project. En de honger blijft. Ik had dit verhaal op onze website willen plaatsen, totdat ik in het RD de oproep van de Ethiopische kerken las. Dan wil je  zo’n ervaring graag delen! “Wat ga je verder doen”, vroeg ik Pim Marijs. “Ik weet het nog niet, want we hebben geen vervolg op dit project…..”

Een extraatje voor de mensen uit de shelter

Wekelijks krijgen de mensen van de ‘shelter’ een warme maaltijd van ons. Een voedselpakket helpt hem namelijk niet omdat ze de schamele hokjes waar ze wonen geen voorzieningen hebben om eten te bereiden. Deze mensen zijn dagelijks afhankelijk van eten dat andere mensen aan hen geven. De meeste bewoners wonen al jaren in de ‘shelter’. Ze zijn blind, kreupel, oud, ziek of verstoten van de gemeenschap om andere redenen. Al voor meer dan een jaar gaan we elke week langs bij de ‘shelter’. Zo mogen we steeds meer een band opbouwen met de bewoners. Ze zien altijd uit naar de komst van ons team, niet alleen vanwege het eten maar ook vanwege de persoonlijke aandacht. Van tijd tot tijd geven we naast voedsel iets extra’s. Denk aan hygiëneproducten zoals zeep en haarolie, wat kleding of een warme deken. Laatst was er zo’n moment waarop we iets extra’s konden aanbieden. Wat waren ze er blij mee!

De hulp aan deze mensen lijkt op het eerste gezicht misschien niet zo helpend aangezien deze mensen al jarenlang op deze manier leven en hun dagelijkse situatie niet eenvoudig te beïnvloeden is. We hopen en bidden echter dat deze mensen door middel van de ontmoetingen die we met hen hebben de liefde van God mogen leren kennen en daar troost uit mogen putten voor het heden en voor de toekomst!

Gerdine Marijs

Welkom in ons team, Hasset!

Binnen het team in Ethiopië ontstond door verschuiving van taken een vacature voor het coördineren van de dagopvang van de gehandicapte kinderen. Omdat Zelalem fulltime in dienst is gekomen als kerkenwerker, zijn een deel van zijn taken overgenomen door Medhin, de voormalige coördinator van de gehandicaptenklas. Medhin houdt zich nu vooral bezig met het coördineren van de projecten en het onderhouden van contact met de overheid in Debre Zeit en Dukem. Aangezien de coördinatie van de dagopvang uitgegroeid is tot een fulltime baan, was het nodig het team uit te breiden.

Via onze internationale kerk leerden we Hasset kennen. Hasset, wat ‘vreugde’ betekent in het Amhaars, is een terechte naam voor deze vrouw: haar gezicht en persoon straalt één en al vreugde uit. Ze heeft haar HBO-studie ‘community development’ net afgerond en is als vrijwilliger betrokken geweest bij verschillende niet-gouvernementele organisaties. solliciteerde op de vacature. Na een succesvolle sollicitatieprocedure is Hasset benoemd.

We zijn blij met deze benoeming, omdat dit past bij onze visie dat het werk zoveel mogelijk door Ethiopiërs zelf wordt gedaan. Zij begrijpen de cultuur en taal zoveel beter dan dat wij dat doen en deze manier van werken zorgt voor veel meer stabiliteit en duurzaamheid op de lange termijn.

Pim en Gerdine Marijs